Hayat sana hangi tecrübeleri kazandırdı?

İnsanlar konusunda seçici davranmamı, insanlara çok cabuk güvenmemeyi, insanları hemen hayatıma dahil etmemeyi. Kocasından şiddet görmüş biri olarak diyorum bunları. Sevdiğiniz insanı tanıyor sanıyorsunuz ama 10 yıl bile geçse onu elinizin avucu kadar tanıyamazsınız hata nerde biliyomusunuz hani o yapmaz etmez dediğimiz anda hata ediyoruz tam olarak. Yapıyolar arkadaş acıma duygusu yok kanı bozuk insanlar İnsanların çoğu karaktersiz, çirkef, çıkarcı bu hayat böyle herkes kendine müslüman bu yüzden insanlardan uzaklaştım tabiki iyi insanlar var bu hayatta ama benim karşıma hep kötüler çıktı. Düştüm elimi tutan tek ailem oldu zor gunumde baktim kim var yanimda kim yok yok olanlari sildim hayatimdan kotu gunumde yanimda olmayan mutlu gunumde yanimda olmasin. Yikilmadim ayakta durdum

Okumamış insan her an kendini gelistirebilir ve iyileştirir
Sosyal insan asosyal insandan daha sağlıklıdır
Meşguliyet fiziksel yorulma herşeye ilaçtır
Çocuklarla dost olunmaz anne baba hiyerarşi olmalı
Hiç kimseden fazla bekleme çünkü sen de o insanlar gibi çoğu zaman alakalı ve ilgili değilsin istisnalar hariç
Kin beddua tutmak boş ülke veya aile düşmanı hariç hayatı zehirleniyor

Daha 20 yaşındayım. Tecrübe edinmek için önümde upuzun bir yol var gibi ancak şöyle bir dönüp geriye baktığımda; insanlara gereksiz değer verişim artık yok gibi. Kapımı hep aralık bırakıyorum. Gitmek isteyen kendi gidiyor ve kapıyı kilitleyip içeride kalmasını sağlamıyorum. Bu zamana kadar ki olan tecrübem bu sanırım. Gereksiz değer vermeyi bıraktım.

Kimseye güvenmemek gerektiğini öğretti. Hayatta da her şeyin gelip geçici olduğunu üzülmeye değmeyeceğini hatta bazen üzülmekten bile zevk almayı öğretti. Aşk diye bir şey olmadığını öğretti. Gercek arkadasligi cok az insanin %98 insanin bulamadigini ogretti. Ailenin bir ise yaramadığını ve yaramayacağını öğretti. Kendimi kurtarmazsam kimsenin beni kurtarmyacagini öğretti. Kimseyi memnun edemeyecegimi öğretti.

Acıya direnç. Her yolun bir çıkışı olduğunu
Her zaman kazanamayacağımı bazen ipleri sıkmayı bırakmam gerektiğini. Yaşamak için tonlarca neden varken küçük bir mutsuzluğun beni yıkmaması gerektiğini.

Kendimden başka kimseye güvenmemem gerektiğini, birine haddinden fazla değer vermenin ilk olarak beni değersizleştireceğini, insanların nankör olduğunu ve hiçbir şey hak etmediklerini.

Onsuz yaşayamam ölürüm dediğim ne varsa kendi başıma yaşamayı öğrendim. Daha gamsız daha umursamaz olmayı , iyi olmamayı , kendi başına ayakta durmayı öğrendim.