İnsan hayatı tecrübe ederek öğreniyor, bu tecrübeler sayesinde hayatta olgunlaşıyor ve belli bir seviyeye geliyor.
Kimisi insanlara güvenmemeyi öğrenirken kimisinin umudu her daim taze kalabiliyor. Bu da bizim kendi tecrübelerimizi nasıl şekillendirdiğimiz ile alakalı bir husus sanırım...Peki size tecrübeleriniz ne kattı? Tecrübelerinizi nasıl şekillendirip hayatınıza uyguladınız?
Hayat bir imtihan. Allah'ın iradesiyle şekilleniyor. Kader uzun bir yol görünse de çok kısa sürüyor. Allah'ın istediği istikamette gidersek, mevla bize yoldaki engelleri gösteriyor. Bazen etrafından dolaşıyoruz, bazen o engeli elimizle tutup kaldırıyoruz, bazen gördüğümüz engeli mevla kendi kaldırıyor. Tecrübe her geçen gün Allah'ı tesbih etmekle oluyor. Ne kadar çok anarsan O'da seni anıyor. Artık yol daha güvenli oluyor.
Mevla bir evlilik nasip etti. Şükretmeyi öğretti, Geçinmek nasip etti. Şükretmeyi öğretti. Onbeş sene bu kadar yeter, Dur dedi. Şükretmeyi öğretti. Şimdide sabretmeyi öğren dedi. Sabredip şükretmeyi öğretti. Tecrübe şükredip sabretmekteymiş. Şimdi iki evladımla sabredip şükrediyoruz.
Tecrübe çok farklı bir erdemdir benim için. Açıkçası gördüğü, duyduğu ve '' maruz '' kaldığı durumlardan kendine ders çıkartıp, dünden olumlu manada daha farklı olabilen her daim gelişip daha iyi, daha tecrübeli olma yolunda mesafe kat eder. Yerinde sayanların erdem sahibi olacaklarını sanmayan biriyim.
Hayata dair ise her gün yeni bir şey öğreniyoruz. İnsanların tepkilerine her zaman çok büyük önem veren biriyim ben. Olaylar karşısında, duyulan, sarf edilenler karşısında insanların verdiği tepki ve takındığı tavırlar aslında kim olduklarını gösteriyor, bizlere de tecrübelenmek düşüyor bunun karşılığında. Bugün de mesela buna benzer bir durumda; kendimce; bir şeyler öğrendiğimi var sayıyorum. Bir yakınımız vefat etti, hepimizin gideceği yer orası, sevinilir mi hiç vefata? Elbette değil ama Allah onu kurtardı durumunda olan biriydi, hep güzel hatırlayacağım her şeye rağmen; Allah mekanını cennet eyler inşaAllah. Bu durumda bir arkadaşım 1 cümle kurdu mesela, yarım bir cümle. Bir diğer arkadaşım ise evime değin geldi. O kişinin en yakını cenazeye gitmedi, hala şokundayım, uzak bir akrabası ise ciddi bir mesafe kat edip gitti. Hayat ne kadar garip? İnsanlar sayılı nefes adedince had dahi bilmiyorlar. Birer hiç olan, hata üzerine dünyaya gönderilen, en nihayet bir insanız işte. Bunca debdebe, bunca alt metindeki mesajlar... Şu olanları geriden izlemek kadar hiçbir şey tecrübe katamaz insana bence. Allah ne verirse hayırlısını versin gerçekten.
Bilmem bir şey kattı mı cidden.. Hayat neydi? Ben kim'im.. Kaçtıkça eksildi mi ömrümden bir şeyler.. Doğru kimin doğrusu ve ben yanlış mıyım? Herkese akıl veriyor da bu ser neden elim ateşte.. Yüz aradıkça yüzsüzleştim mi.. Bu kadar mı arsızım yoksa.. Hak diyip neden batıla bu uğraşmışlığım.. Bir soytarı edasında neden adımlarım.. Tecrübe ettim mi, hangi iklimin insanıyım?
Baktım ki çok soru var ve cevabım yok.. Yüreğim mahşer meydanı gibi.. Ders almış olsam gelir mi bunlar aklıma.. Sizin tecrübe dediğiniz ne, ben mi yanlış yerdeyim...
31 yaşındayım. Yolun yarısı demeye 4 yılım kalmış. Çeşit çeşit insanla muhatap oldum. Ve evet hepsi de bir şeyler kattı bana. Kimisi çabuk güvenme dedi Kimisi çabuk sevme dedi Kimisi çabuk bağlanma dedi Kimisi sırrını hemen açma dedi Kimisi kıymet bil dedi Kimisi susarsan hayrına dedi Kimisi yutkun dedi Kimisi ömür kısa dedi Kimisi ömür istersen çok bereketli de olur dedi Hepsi lisan-ı halleriyle beni terbiye ettiler. Zamanında kızsam da, küssem de şimdi hepsini yüzümde tebessüm ile hatırlıyorum.. Hepsine ayrı ayrı müteşekkirim. Daha yolun yarısına bile gelmedik. Kim bilir neler neler çıkacak karşımıza. Rahmetli annemi gördüm rüyamda. Dedi ki "kızım imtihan bitmez" Tecrübe edecek durumlar tamam olmadı henüz. Son nefese kadar da tecrübe eğitimlerimiz devam edecek. İnşallah tecrübelerimiz hüsn-ü hatimemize de vesile olsun. Measselam🌺
Görüşünüz için teşekkür ederim🌺 Duanıza da en içten şekilde Aminn diyorum. Gerçekten imtihan bitmez, tecrübe edilecek şeyler nicedir. Rabbim annenize de râhmet etsin🌹
*Öçülü olmayı... (Her türlü duygu, düşünce ve davranışlarımızda) * Ailemiz, en değerli olduğu... *Vefalı dostun da çok önemli olduğu... *Gerektiğinde hayır diyebilmeyi... *Hayatımızı dizayında, Ahiret inancının önemini... *Hayatın özünde sevginin herşeyi kuşattığı, yaradandan dolayı yaradılan herşeyi sevmeyi... *İyilik ve hüsnü-zan üzere olmayı, yaklaşmayı... *Ölüme, her an için hazırlıklı olmak gerektiği (Bunu beceremedim) *İnsanları; ne çok sevilmeli, ne de çok nefret edilmemesi gerektiği... *Ölmeden önce, bir hoş sada bırakmanın önemi...
İnsanlar yavaş yavaş inanmamayı, güvenmemeyi, sevmemeyi ve kronik şüpheci olmayı öğrenir. Bu gerçekleştiğinde artık ne yazık ki çok geçtir. İnsanların ''Tecrübe'' dediği şey budur. Kalbiyle bağlantısını kesmiş bir insana ''Tecrübeli'' denir.-Sigmund Freud Maalesef edinmiş olduğum deneyimler, beni bu düşünceye sürükledi. Ne zaman bir insana bağlansam, bundan bir şekilde zarar gördüm. Shakespeare'in "korkuyor" şiirindeki insanlardan birine dönüştüm ya da dönüşmek üzereyim. Derler ki, en son umutlar ölür. Benim insanlara dair umutlarım henüz ölmedi, kim bilir belki bundan 2 yıl sonra hayatım bambaşka olur, yine de şu an için tek hedefim eski bir ağaç olgunluğu ve bilgeliğine erişmek.
Freud'un bahsettiğiniz sözünü buradan bir arkadaşın sorusunda görmüştüm. Ben biraz daha farklı bakmıştım o söze. Yani haliyle tecrübeye bakış açım biraz daha farklı.
Her yüzüme gülenin dost olmadığını, Sözün uçup, yazının kaldığını, Her zaman net olmak gerektiğini, Dünya malı eldeyken hep düşmanların dost olduğu, Elde bir şey kalmayınca dost bile düşman olduğunu, Hayatın çok kısa ve fani olduğunu, Sevmenin ve sevilmenin çok değerli olduğunu, Her zaman sabretmem gerektiğini, Vefakar olmak gerektiğini, Gerektiğinde Hayır diyebilmenin gerektiğini, ve ibadetlerimi aksatmamam gerektiğini öğretti hayat..
Rabbim den başka kimseye gereğinden fazla değer vermemek bu imtihanın oluyor hayatta en değer verdiğin şeylerden imtihan oluyorsunuz Bu kimi zaman maddiyat Kimi zaman eş Kimi zaman çocuk Kimi zamanda toplum ne der oluyor
Ders tabiki😊 gözünüz açılıyor. Aklınız başınıza geliyor. Aptallıktan silkelenip kendine gelmek gibisi yok. Edinilen tecrübe okunan kitaplardan, verilen tüm öğütlerden, ibretlerden daha etkili oluyor.