Katılaşmış yürekler mi, yoksa içi boşalmış kafatasları mı daha korkunçtur?

Kalbin ve aklın beraber çalışması gerektiğine inanırım hep.
Düşünmek ve akletmek önemli hatta zaruri olabilir. Ama çok iyi çalışan bir kafaya, katılaşmış bir yürek eşlik ederse, o kişinin gerçek iyiliğe ve doğruya varabileceğini sanmıyorum.
Temiz ve merhamet dolu bir kalbe, içi boş bir kafatası eşlik ederse, o kişinin de hayatının yanılgıdan başka bir şey olacağını düşünmüyorum.
Bir insanda bence hem selim bir kalp hem de akledebilen bir zihin olmalı.

Kesinlikle katılaşmış yürekler daha kötüdür. Kafası çalışmayan birinin kimseye zararı olmaz. Katı yüreklilerin tersine herkese zararı dokunur. Tabi ki bu soruya cevap verirken kendi kötülük algımızın da ne olduğu önemli. İyi bir insan olarak ölmeyi kendime dert edindiğim için katı yürekliliği boş bir kafaya sahip olmaya tercih etmem

İkisi birbirinden kötü bence ama illa ki birini seçeceksem katılaşmış yürek diyorum. Günümüz içinde çok karşılaşıyoruz böyle insanlarla ne merhamet var ne de vicdan.

İçi boşalmış kafa yapıları daha korkunç. Kalbi katı biri ön yargılarını haline tavrına göre zamanla yenebilir.

İkisi de ama kafatası boş olması emniyeti olmayan silah gibi zarar verir yakının da olan herkese

Katılaşmış yürekler üzer, kırar, yıpratır , yorar sevgi bazen yetmiyor

Yaaani zor soru be. Içi dolu bir kafatası olsun. En azından oturur bir şeyler paylaşırız.