Çok samimi bir şekilde söylüyorum bu zamana kadar kimseyi ''düşmanım'' olarak görmedim. Rekabet ettiğim onlarca insan sayabilirim ama düşman sıfatına kimseyi koymadım. Bana düşmanlık besleyen olduysa da ben farketmedim sanırım.
Şöyle bakıyorum hayata ben; olimpiyatlarda yüzücüler etraflarına bakmazlar ya baktıkları anda dikkatleri dagilir bocalar ve hizlari kesilir. Daima yalnızca kendi hedefleri ile mesgul olmaları önemlidir. Ben bunu kendime örnek almışımdır hep.
Düşmanımın da olduğunu düşünmüyorum, yani varsa da benim haberim olmadı henüz 😊
Kimseye düşmanlık taslamıyorum. Belki de o yüzden düşmanım yoktur bilemiyorum fakat olur da bir gün olursa beni asla demoralize edemezler. Bundan eminim.
Zıd duygular, zıd insanlar, bazı şeyleri kıyaslamamıza ve kendi kendimizi geliştirmemize fayda sağlar. "Kuşa atılan taş, ona kaçmayı öğrettiği" gibi. İnsanın, hayat içinde kendine yetebilmesi, koruması, geliştirmesi için bir dizi zorlukları vardır...
Hayatımda kişisel olarak düşman sahibi olmadım. Yani bu durumu kendime yakıştirmam. Çünkü kişisel meselem düşman sahibi olacak kadar kin tütmüyor. Bazı hassas konularda düşmanlarım (hainler) var.
düşmanini yakın tut demişler boşuna dememişler Düşman seni güçlü yapar ve kendini geliştirmeye iter kısacası düşman gaza getirir insanı bu gazı iyi şekilde kullanıp baya ilerleyebilirsin hayatında
Benim düşmanım yoktur ama sevmeyenim illa ki vardır... güçlü mü kılar, demoralize mi eder diye düşününce aslında, umursamam genelde beni sevmeyen birinin duygularını hislerini.
düşmandan çok ya da kişi bazlı değilde hayatta edinilen iyi kötü tecrübeler mi? diye sorulsa daha iyi olurmuştu. sorunun cevabı ise bana göre tabiki güçlü değilde iyi-kötü deneyimle tecrübeli kılar denilebilir.
Bence, kesinlikle güçlü kılar bu arada son soruma görüşünü belirtir misin?
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(45 üstü)
+1 yıl
AİLEM ÇOK BASKICI:
Akşamüstü çıkmam bile yasak özgür degilim üniye gitmek kurtulus olucak benim için ama daha 2 ay var belkide daha fazla artik katlanamıyorum 18 yılımin hepsi boş hepsi hicbir yeri gezemedim görmedim okul ev ev okul hayati yasadim hep gençliğim gidiyor ellerimden her gün evdeyim her gün ayni hayat bir artisi yok eksiği çok her geçen gün daha çok canima kıyasim geliyor biktim bıktım artik bir yolu yok mudur hayatimi değiştirmemin?