Mücadele etmek insanı güçlendirir mi, yıpratır mı?

Mücadele. İnsanı hem güçlendirir, hem de yıpratır aslında. Yani tek bir tarafı yok bu işin. Bir yandan her düştüğünde kalkmayı öğrenirsin, direnç kazanırsın, karakterin oturur. “Ben bunu da atlattım” dersin ya hani, işte o an büyürsün. Ama bir yandan da yorar. Ruhun da yorulur, bedenin de. İçinden bazen “Artık gücüm kalmadı” dediğin olur. Çünkü her savaş biraz iz bırakır. Kimi zaman bu izler seni daha sağlam yapar, kimi zaman da içten içe inceltir. O yüzden mücadele tek başına ne iyi ne kötü. Asıl mesele; ne için, kim için ve ne uğruna mücadele ettiğindir. Eğer içinden geliyorsa, değdiğini düşünüyorsan. O yıpranmışlık bile seni daha “sen” yapar.

Mücadele etmek hem güçlendirir hem yıpratır; çünkü insan bir yandan büyürken, bir yandan da eksilir içinde… Her direniş biraz yara bırakır, her vazgeçiş biraz olgunluk katarken, her devam edişte yorgunluk gizlidir. Ama en gerçek güç, yıpranmayı göze alıp yürüyebilmektir zaten. Mücadele ruhunu kemikleştirir, karakterini derinleştirir; neyin için savaştığını bildiğinde her darbe seni daha sağlam yapar. Yorulursun, bazen dizlerin titrer ama geri dönmezsin. Çünkü bilirsin, pes etmek geçici bir rahatlık, mücadele ise kalıcı bir izdir. Ve sonunda seni sen yapan da o izlerin toplamıdır.