Acıyı unutmak mı daha zordur, yoksa mutluluğu hatırlamak mı?

acılar üzüntü ve hayal kırıklıkları geçmişindeki kötü anılardır, bunun üstesinden gelmek çok kolay bir iş değildir, mutluluklar anlık heyecanlardir hayatında bir çok kez bunu sığdirabilme imkanın vardır ama acının bir tanesi küçük dâhi olsa çok can acıtabilir, acılarla mücadele etmekle mutluluğu hatırlamak arasında çok çok büyük fark vardır çünkü acında hem kalbine hemde aklına hükmetmek gerek

Benim için acılar, sadece ders çıkarmaktan ibarettir. Dersimi aldıktan sonra acılarımı bir kalemde sildim/silerim. Mutluluk ise, beni yaşama bağladığı için çok geçmişte onu yaşamış olsam bile hemen hatırlarım. Hatırlarım ki geleceğe umut dolu gözlerle bakabileyim

Bende şöyle soriyim o zaman. Mutluluk kafanda nasıl bir algıdır. Sence dış etkenlere göre mi artar ya da azalır?
Bilimsel olarakta elden bir şey gelmiyosa kabulleniş ve zamana bırakış acının hissini bizde azaltır. Ama mutluluğu içimize bakmadan sadece dış etkenlerle ararsak hiçbri zaman tam mutluluğu yakalayamıyız bence. Çünkü mutluluk=güzel bir oluşun beklentisi haline gelir ve zamanla daha fazla mutluluk istemeye meyilli bir hale de gelebiliriz.

Buna birisinin sözüyle cevap vermek isterim. “Acıyı unutmak çok zordur, ama güzelliği hatırlamak daha da zordur. Mutluluğu gösterecek bir yara izine sahip değiliz. Bizler huzurdan çok az şey öğreniyoruz.” Chuck Palahniuk

Nedense bizi mutlu eden onlarca kişiye rağmen üzen bir kişiyi aklımızdan çıkaramıyoruz
Sanırım acıyı unutmak daha zor, çünkü acı insanı güçlendiriyor, olgunlaştırıyor; acı çektikten sonra insan, mutluluğun kıymetini daha iyi anlıyor

Mutluluk her daim unutulmaz, hep yeniden mutlu gibi olursun.
Acıları unutmak daha zordur, acı adı üstünde acı.

Parasız kalmak acıdır diğer şeyler kendi beynimizin ürettiği zayıflıklar

Acı anılar takıntılık yapar saplantılı olursun. Mutluluk güzel olsa da saplantı yapmaz

Kiminle güldüğünü unutabilirsin ama kiminle ağladığını asla.