Ben edemiyorum, çizgilerim aşıldığı an herşey benim için bitiyor. Gözüme perde iniyor ve bir süre gitmiyor. Uzman kişiler bizi aydınlatsa ne güzel olur ama👀
öfkemi kontrol etmiyorum genelde o beni kontrol ediyor o 10 a kadar sayma işi de bende işe yaramıyor. bir şey söylemem gerekiyorsa söylemeliyim aman susayım içime atayım demek beni daha öfkeli biri yapıyor düşüncelerimi öfkemi dizginleyerek söylemeye çalışıyorum o pamuk gibi olup sakin sakin konuşan asla sinirlenmeyen insanlardan olamadım olacağımı da sanmıyorum
Öfke anında yapılacak en iyi şey; büyük bir bardak su içmektir. Özellikle su hafif soğuk olursa daha etkili oluyor. Çünkü öfke anında salgılanan adrenalin nedeniyle vücut ısısı yükseliyor ve su içerek aslında bu vücut ısısını dengeliyoruz. Böylece herhangi bir kaza çıkmadan sakinleşmek daha kolay oluyor, benim yöntemim bu, tavsiye ederim ;)
Sabırlı bir kişiliğim var, sabrımın ve öfkemin limitinin olmadığı konular ise çocuklarım /kişiliğim.. Bunlar dışındaki tüm konulara sakin yaklaşırım genelde -çabuk öfkelenmem Amma velakin, söz konusu ucundan bile olsa çocuklarımı-yada kişiliğimi baz alan şeyler olursa öfkem herkesi yakıp küle döndürecek kadar büyük olur
Ben genelde içime atıp atıp sonra kinlenip bağırıp çağırırım patlarım yani. Aslında bu konuda iradeliyim. Eğer patlıyorsam beni baya bir sınadı demek Sonra da suçlu ben oluyorum🤦♀️Valla sonra kimse beni tutamıyor Haksızlığa da gelmeyince bam bam bam 💃cingan çıkarmaya gider ben😂👊
Her insan gibi bam telim var. Oralara basılırsa kontrol edemiyorum bir de tamamen sinirimi bozan insana baglı yani bende kredisini tuketmis fazlasiyla beni kızdırmis bıktırmis bir insansa kendimi çok da kontrol etmem acikcasi yani ben de kırıcı olabilirim. Yeni tanıstıgım biri bilmeden yaparsa daha affediciyim.
Aslında edemiyorum çünkü öfke halinde beynimden kaynar sular boşalıyor bazen bunun yerini titreme alıyor elim ayağım sesim titriyor kontrol dışı zaman zaman da ağlıyorum sinirden geçmiyor ki ben öfke kontrolü yerine öfkelenecek beni sinir edecek olay ve insanları hayatım dışında tutmayı seçtim yeri geldi işimi değiştirdim yeri geldi sevgilimi bıraktım uzun zamandır şiddetli öfke yaşamadım...
Ben genelde yıkıyorum. Çünkü birilerini parçalamazsam, kırmazsam içimdeki kurt sadece beni yiyor. Beni yiyeceğine başkasını yesin diyorum üzerimdeki ağırlığı atıyorum. Ne kadar ters olsada bu durumdan memnunum.
Tırnaklarımı avucuma batırıyorum, bacağımı sallıyorum. Nefes alıp veriyorum biraz sakinleştiğimde. Bir kağıda içimden gelen her şeyi yazıyorum iyi kötü sonra parçalıyıp kendime değmez vs diye telkin veriyorum. Mutlu son.
Öfke oldukça kötü sonuçlar doğuran bir duygudur. Son öfkelendiğimde 6. sınıftaydım. Kimseye ve hiçbir şeye sinirlenmiyorum. Ama sinirlenmiş gibi yapmam gerekiyor bazen, aksi taktirde bu etrafımdakileri sinir ediyor
İçime atıyorum. Çünkü dışına vurunca baya kalp kiriyorum. Ha bazen kontrol edemiyorum kriz geçiriyorum o zamanda işte kalp kiriyorum ve ne dediğimi hiç bı şekilde bilmiyorum
İlk olarak öfkelendiğimi hissetiğim zaman o ortamdan uzaklaşmaya çalışırım. Sakinleşince gelirim kontrol altına alıyorum ya da kulaklığımı takıp müzik dinlemem lazım.
Bazen edemiyorum. Ama elimden geldiğince sabırlı olmaya çalışıyorum. Eğer çok sinirlendiysem gözlerim doluyor saman alevi gibi parlayıp sakinleşiyorum. Keyifli sabahlar.
Odağımı hemen başka bir yöne verip sakinleşmeyi bekliyorum, çünkü öfkeliyken daha sonra pişman olacağım bir şey yapmak istemiyorum, sonra böyle bir huya sahip olduğum için kendime şükrediyorum
Eskiden kontrolüm hic yoktu, terapiler ilaclar vs hic bir sey yaramadi. Zamanla yaşla ve yaşananlarin verdigi olgunlukla birlikte kendi kendime öz kontrollümü saglamayi ogrendim. Simdi daha iyiyim