Bazen siz de "her şeyden ve herkesten uzaklaşmak" istiyor musunuz?

Bazen yoruluyorum ben de sahiden. Evet mutluyum evet çoğu duyguyu içimde kolayca aşabiliyor ve sindirebiliyorum ancak bazen öyle zamanlar oluyor ki sanki o an’a dek tüm sindirdiğim, aştığım duyguların yükü üzerime biniyor. Yorgun hissediyorum, yalnızlaşma ihtiyacı duyuyor köşeme çekilmek istiyorum. Ancak genelde bu duygu en fazla 2 gün hakimiyet kuruyor ben de. Sonra çekiliyor, eski halime geri dönüyorum. Bu süreçte her ne kadar fiziksel anlamda yalnızlaşmaya ortam bulamasam da etrafımda insanlar olsa da fikirlerimi, ruhumu yalnızlaştırıyorum. O an için yani böyle hissettiğim zamanlarda kendimi mutlu etmeye uğraşmıyorda batacaksam dibe batıyor, hissedeceksem en kötüyü hissediyorum. Zaten kendime bu imkanı sunduğumdaysa daha öncede bahsettiğim gibi sindirdiğim tüm şeylerin yükünü atıvermiş oluyorum üzerimden..

Olmaması gereken bir durum yaşasam bile hep alttan almaya çalışıyorum, hep mutlu olmam gerektiğini hatırlatıyorum kendime. Yaşam kısacık bir zaman dilimi, kendime bu eziyeti yaparsam nasıl geçer bu ömür diye düşünüyorum ama yok illa her şeyi düşünüp dürüyorum. Belki olmayacak şeyleri takıntı haline getiriyorum ama kesinlikle yine üzüyorum kendimi. Bu duygular içersindeyken tabi ki herkesten, her şeyden hatta yaşadığım hayattan bile uzaklaşmak istiyorum ama mümkün değil. Belki 5 dakika belki 1 saat belki de ertesi gün yine hayatım beni takip ediyor. Öylesine vuran bir dalga gibi geçip gidiyor o duyguda.

Bunu sıklıkla hissederim. Herkesten, herşeyden hatta kendimden bile.İnsan yaşadığı olayların yorgunluğunu, bedeninde, ruhunda taşır. Ve öyle bir zaman olur ki o taşıdıklarını taşıyamaz olur.
İşte bu noktada kendini, bedenini dinlemek ister. Aklında, kalbindeki bütün yüklerden kurtulup yeni bir sayfa açmak ister.