Bu sabah bir programda izlediğim bir konuşmadan esinlendim ve bu soruyu sizlere sormak istedim.. Sizde olmayan özellik ya da meziyetlerle ilgili övgüler almak ne kadar samimi? Bana kalırsa olmayan meziyetlerle sizi öven gün gelir yapmadığınız şeylerlede suçlar zira, bana göre o kişinin kafasına koyduğu çıkarları doğrultusunda bir şeyleri elde etme çabası ile yağtığı samimiyetsiz bir eylemdir.. Hepimiz meziyetlerimizi ya da eksikliklerimizi biliriz. Peki sende olmayan meziyetlerle övülmek seni memnun eder mi?
Sende olmayan meziyetlerle seni öven biri için ne düşünürsün?
Bende olmayan bu meziyet bilgilerini nereden edindiğini ve amacının ne olduğunu anlamaya çalışırım. Menfi bir çıkar ve dediğiniz gibi sonrası gelecek olan suçlama ve bu uğurda malzeme toplamaya çalıştığını düşünürüm. Böyle bir şey yapmak isteyeceklerini sanmam, beni tanımadan çünkü onlara başka meziyetler edindiririm.
Siz cevabı vermişsiniz zaten. Benim olmayan meziyetlerimi varmış gibi gösterip, iltifat etmeye çalışanın benden bir şekide çıkarı olduğunu düşünürüm. Kendimi iyi tanıyan biriyim. Neyim eksik, neyim fazla bilirim. Dolayısıyla böyle birşey benim koltuğumu kabartmaz açıkçası.
Bazen özellikle aşk ilişkilerinde yanılsamalara düşebiliyoruz bu konuda. Hissettiğimiz sevgi, gözümüzü kör edebiliyor. Olmayan birtakım şeyleri varmış gibi görebiliyoruz. O nedenle bize bunu söyleyen kişinin aslında kim olduğuyla alakalı bir durum.
Olmayan bişeyi varmış gibi göstermek kadar sahte bişey yok benim gözümde. Olmayan meziyetimi bir insan neden över ki? Amaç ne? Sorgularım. Ama cevap bellidir samimiyetsiz ve yalan gelir bana. Olmayan bişeyle övünmem beni mutlu etmez ki. Bu yalana inanmak gibi bir şey.Çocuk bile belki güler böyle bir duruma. Böyle insanlar bana yalaka, ya da yaranmaya çalışan biri olarak gelir. Ben kendimi biliyorum, kusurlarımı dahi, oyuzden olmayan bir meziyetle övünmek mutlu etmez aksine beni o insandan dahi iter.