Kimsenin sevgisine ihtiyacı olmayan kişiler kalpsiz insanlar olarak anılırlar. Hiç düşündünüz mü bir zamanlar onlar da sevgiyle dolup taşarken küstürülmüş olamazlar mı? Hayatın gerçeğini görmüş; sevginin yalan olduğunu bütün ilişkilerin çıkara dayandığını, insanların menfaatçi olduğunu görüp insanlardan uzaklaşıp onların vereceği zarardan korunmak için sevgilerini bile istemeyen bir insana dönüşmüşlerdir belki de...
Arkadaşlarına veya ailesine "aman, işim olmaz (misalen sevgili)" diyen bir insan emin olun sevgiye ciddi anlamda muhtaçtır. Yalnız ince bir detayı belirtmeden geçmeyeceğim "sevmeyi tatmış ancak sevilmeyi tadamamıştır." Tek taraflı sevmek insanı yıpratır değerini düşürür, o insanlar aslında sevgiye değil sevgiyi layık görüp yaşayamadıkları kişiye muhtaçiyet hissederler. Bu yüzden kimseyi onun yerine koyamadıklarından dolayı sevgiye nefret gözüyle bakarlar. Başkalarının sizi sevmesine muhtaç mısınız yoksa ben kendi kendime yeterim diyenlerden misiniz?
Kimsenin sevgisine ihtiyaç duymayan kişi olabiliyor musunuz?
Kimsenin sevgisine ihtiyaç duymayan insanlar sevmekten veya sevilmekten zarar görmüş insanlardır. Sevgiyi mutluluk veren bir şey gibi değil de, onlara zarar verip canlarını yakan bir şey gibi görürler. İçlerinde sevginin iyi olduğuna dair bir umut olsa bile kalplerinde bir kıvılcım hissetmeyene dek yalnızlığı tercih ederler.
Kimsenin sevgisine muhtaç duymayan bir olmam çevremdeki kişi ve onlarla olan ilişkime göre imkansız kalıyor. Ben onları seviyor onlarda beni. Ben başkalarının sevgisine muhtaç duyuyor onların verdiği mutluluğa muhtaç kılmıyorum kendimi. Her zaman da söylediğim gibi bu hayattan, insanlardan gördüğümüz hayal kırıklıklıklarına rağmen bazı güzel duyguların ve yaşanılabilecek güzel olayların heba olup sırf bu kötü olaylar yüzünden deneyimlenmekten kaçılmasını aşırı yanlış buluyorum. Böylece güzel duygulardan uzak kalabilmek mümkün gelmiyor bana. Hayat iyi kötü her duyguyu barındırıyor ve sevgi de en kilit noktalardan biri. Herkes birbirinin sevgisine hatta direkt olarak birbirine illa ki ihtiyaç duyacak, duyuyor..
Ne öyle biri olabilirim, ne de öyle biri olduğuna inanabilirim. Sevgi insana hayati olmazsa olmaz dediğimiz yeme içme barınma vs ile eş değer tuttuğum birşey. Ruhun da beslenmeye ihtiyaçı var sevgisiz insan cıks, kendini kandırmaca sadece ya.
O zaman kendini kandırmamaya gayret et sonuçta yine kendini yalancı çıkarmak istemezsin. Gösterilen sevgiye sıkı sıkı sarıl madem ruhun ihtiyacı aç bırakma ağız kokması gibi ruhun kokacak.
Tabii ya dilenci değilsin, zaten hiçbir dilenci yanlış anlama abi ekmek parası diye girer söze. Dilenmez onlar iş güç sahibi insanlardır sen de haklısın. Sieeeeeeg :D Heil xd
Ben sevgisiz yaşarım. İşimi yaparım, hayatıma yön veririm. Zaten sevgimi de dışarı vurmam öyle sarmaş dolaş canım cicim bir insan değilim. Bakıyorum şöyle beni ben yapan sevgi değil ki. Ben bu hayattan son nefesimi verdiğimde saygı duyulan bir insan olarak akıllarda kalmak istiyorum. Çok gördüm öyle çok sevilip ardından sövülen insanları.
Son 2-3 cümle hariç diğer dediklerine katılıyorum. Tek taraflı sevmek insanı yıpratır ama bir muhtaçlık değildir bu. Herkes sevmek ister sevilmek ister buradaki ana tema sevgidir aslında orda sevgiye muhtaçlık vardır sevgiliye değil. Sevgiyi üç yerden alabiliriz : aile, en yakın arkadaşlar, sevgili veya eş. Buradaki 3 gruptan birinden veya birkaçında eksiklik varsa diğer gruplardan o aralığın kapatılması istenir denge bozulur aşka küsülür insanlara güven kırılır vs... Üstüne çizik çekilen duyguların inşası için hayatının insanı beklenir ne kadar doğru ne kadar yanlış bilemem orasını.
İstisnasız her ama her canlı beşikten mezara kadar sevgiye muhtaçtır, bir de tensel temasa. Beşikten mezara diyorum düşün))) hatta anne karnından başlıyor sevgiye olan ihtiyacımız. Ama dediğin gibi ya ailesinden yeteri kadar ilgi ve sevgi görmez ya da başkalarından.. ve insan egosu kendini savunmaya alır. Kalp kapanır maalesef. Bu bir insanın başına gelebilecek en en ennnnn kötü şey, çünkü kendini sevilmeye layık görmemeye, kendini kendi bile sevmemeye başlar. Ondan sonra başka insanlar düşman gibi gelir ona. Ne olursa olsun insan sevmekten vazgeçmemeli, en başta da kendini sevmeli.
Aslında çok iyi bir konuya değinmişsin ama bu karakterden karaktere göre de değişir kimisi vardır hayatında sevgi olmadan bir eksiklik ister ve o eksikliğinin giderilmesi gerekir. Kimisi de vardır o tür şeylerden nasibini almıştır sevilmek değilde ilişkide terkedilmiştir/aldatılmıştır o kişilerde ben kendime yeterim en azından üzülmüyorum kafasındadır
Kimsenin sevgisine ihtiyaç duymayan biri oldum. Onun yerine sevdiğim şeylere yoğunlaştım. Beni sevin diye dil dökmedim ya da kendimden taviz vermedim. Bir tek annemin sevgisine ihtiyacım vardı, saçlarımı okşamasını isterdim, geçti hepsi demesini isterdim. Ellerini yüzüme götürüp gözlerime bakmasını isterdim. Gel hadi birer kahve içelim demesini isterdim. Sesinden bana kitap okumasını isterdim. Belki biraz iyi gelirdi.
Aslında süper bir güc sec deseler sevgi tanrısı olmayı isterdim bilmiyorum mitolojide sevgi tanrısı warmı? bilgisi olanlar warsa yazsınlar lütfen , we tüm canlılara sevgi dagıtmak isterdim dünya üzerindeki sevgiyi dengelemek isterdim ama napim iste üşüyenbuzun tekiyim sadece
Evet olabiliyorum insanların artık bir sevgisi bile yok ki zaten ne sevgisi sevgi diye bir şey mi kaldı bir tek ben beni benden daha fazla sever evet garip ama öyle.
Bu nasıl oluyor anlamıyorum ben. Geziyorum, çalışıyorum, yiyiyorum, içiyorum, günler geçiyor bu sevgi vs hangi arada oluyor ben anlamıyorum. Ekstra bir çaba sarfedipte yapmam gereken birşey sanki bana çok zor geliyor aklıma bile gelmiyor hatta. Öyle bir ihtiyaç hissetmiyorum.
Hayatımın bir döneminde, mutsuzluk ile mutlu olmak zorunda kaldım... En büyük yalnızlık olan, zihniyet yalnızlığını yaşadım... Kalbimin derinliklerinde, bu dünyaya ait olmayan, tarif edemediğim bir sevgi ile bugünlere geldim... Böyle devam edeceğimi düşünüyorum...
Sevginin hayat olduğuna inananlardanım. Sevgisiz her şey sanki biraz eksik biraz yarım. Bir şeylerin tam olması için gerekiyor bana kalsa. Dünyanın en güzel duygularından birisi bence sevildiğini hissetmek
Kimsenin sevgisine ihtiyacı olmayan herhangi bir insan olacağını düşünmüyorum. İnsanoğlu yaratılıştan yalnız yaşayabilme güdüsüne sahip değildir dolayısıyla ‘ben kendime yeterim!’ lafları bence sadece naradan ibaret.
Genellikle içinde bulunduğum durum bu zaten sevgiye ihtiyacım yok. Samimiyet ve iyi niyet benim için sevgi gösterisidir. Halk tabiriyle kalpsizlik sayılıyor olsa da dediğin gibi kalpsiz birisi nasıl anlar iyi niyeti
Bu bazen pekte mümkün olmuyor. İnsan yalnız sevgisiz zor yani mutlu olduğunda heyacanlandiginda üzgün olduğunda bunları paylasabilecegin insan olmalı bence... Hem yalnızlık Allaha mahsustur...
Annemi kırmaktan korkarım. O bana surat assa ruh halim düşer. Onun dışında herkesi çabuk kırabilen bir insanım. Benimle asla konusmasalarda umrumda olmuyor. Yani bir anneme bir de köpeğime ihtiyacim var.
5 yaşından 15 yaşına kadar yurtdışında yatılı okudum. 7 yaşında öğrendim ben tek başıma yaşamayı.
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
Ben öyle biriydim taa ki sevgiyi tadana kadar. Haa şu an tekrar kapattım kendimi. Ama tabi bir kere tatmış olmak kapatmayı zorlaştırıyor. Hala odun taş kalpli biriyim bence.
Normalde hiç kimsenin sevgisine ihtiyaç duymazdım çünkü sevecek olan sever. Biri beni sevsin diye çaba harcamadım hiçbir zaman. Ama şu aralar aşırı ihtiyaç duyuyorum neden bilmiyorum