Asosyallik nasıl yenilir?

Psikiyatrik tedavi gördünüz mü bilmiyorum, ama görmeden bu durumu aşabilmeniz için yapmanız gerekenler belli aslında. Yapmak istemediğiniz, ama sosyal bir insan olmak için yapmanız gereken şeyler için kendinizi zorlayacaksınız. Birilerinin gelip sizinle arkadaş olmasını beklemeyeceksiniz. Herkes gibi muhabbete dalacaksınız. Ne güzel belirtmişsiniz, herkes gibi sıradan bir insanım diye. Herkes gibi sıradan işlere bulaşacaksınız o halde. Sevmediğiniz konular bile olsa herkes gibi boş-dolu konuşacaksınız. Millet bir yere mi gidiyor, takılacaksınız. Yok, istesem ve zorlasam bile kesinlikle diğerlerinin arasına giremiyorum dediğiniz ve bundan emin olduğunuz noktada da profesyonel yardım alacaksınız. İnsanın gerecekten isteyip gerekli çaba ve azmi gösterdikten sonra birçok şeyi aşabilecek güce sahip olduğuna inanıyorum. Ancak bazen de olmuyor, belki bunun çok derinlerde bir yerlerde bir sebebi oluyor ve siz kendi başınıza bunu bulup aşamıyorsunuz. Bu durumlarda çok şanslıyız ki bize yardımcı olabilen profesyonel insanlar var. Bu imkanı da kesinlikle tepmemeliyiz.

Ben size biraz kendimden bahsetmek istiyorum. Ben de lise, üniversite döneminde kelimenin tam manasıyla bir asosyaldim. Ancak işin garip tarafı bunu bir sorun olarak algılamıyordum. Bir karakter meselesidir deyip geçiyordum. Sonra iş hayatına başladıktan, evlendikten sonra ister istemez bir çevrem oluştu. Ben de zamanla herkes gibi sıradan, boş-dolu demeden konuşan biri oldum. Tabi ki "siz de benim gibi durumunuzu önemsemeyin" demek istemiyorum. Ama gerçekten isterseniz, birazcık çaba gösterir ve sonrasında da zaman bırakırsanız. zaten zamanla her şey rayına oturacaktır demek istiyorum. Karamsar olmanıza kesinlikle gerek yok. Hayat sadece sosyalleşmekten mi ibaret? Şahsen benim için insanın kendi hedeflerinin peşinden gitmesi her şeyden daha önemli.

Bir de dışarı çıkmak istememenize değinmek istiyorum. Sürekli aynı ortamda bulunmak insanı sıkar. İlla da yanınızda birilerinin olması hiç de gerekli değil. Bence evinizi kendi kendinize hapishane haline getirmeyin. Zorunluluklar haricinde de çıkın; yürüyün, koşun, bir yerlere gidin, bir şeylere bakın... İstediği halde çıkması mümkün olmayan o kadar çok insan var ki. Hayattan aldığımız şeyler, tamamen bizim bakış açımıza göre belirlenir. Aynı pozisyonda karalar bağlamak da mümkündür; hiç yılmadan ve ümitle hedeflerinin eşliğinde geleceğe yürümek de...