Herşeyim var ama hiçbir şeyim yok?

19yaşında zayıfım güzelim eğlenceli biriyim ama evden hiç çıkmıyorum çıkabilirim ama çıkmıyorum param var hiç arkadaşım yok telefon rehberimde kimse yok sevdiğim birisi yok aşık olduğum birisi yok hoşlandığım birisi yok çıksamda hoşlanmıyorum zaten görüştüğüm hiç kimseden etkilenmiyorum annem bipolar galiba artık kendimdende şüpe etmeye başladım Ne zaman hayatıma biri b'r şekilde girse ben çıkıyorum kendi hayatımdan tahammülüm yok hislerim olmadığı için dost bile olamıyorum kimseye herşeyi geçtim dost bile yok sanki ruhum gitmiş ama burada kalan bir vucud kız arkadaşlarımla görüşmüyorum sildim arayana bakmıyorum yokum yok gibiyim hiç olma felsefesini seviyorum evet hiçim hepimiz hiçiz ama en hakkını veren benim çocukken dışarıdan içeriye girmeyen birisi olarak artık çok anormalim normal olan tek bir şeyim bile yok kitaplar filmler var sürekli yanımda kafama takılan dışarı çıkmak istemeyişim bir insanın içinden hiç bir şey mi gelmez? yapabileceğim çok şey var ama içimden sonsuza kadar lanetlenmişim gibi bir hissizlik isteksizlik var açıkcası mutlu ya da mutsuz olduğum zamanlar bile hiç bir şey hissetmiyorum tamamen yok olmuş gibiyim sürekli gelgit yaşıyorum bir anda enerjim varken düşüyor sonra tekrar başa sarıyor buraya yazmamın sebebi sonsuza kadar böyle yaşamak istemeyişim karmakarışık oldum