Her şeye sahip miyim?

Doğru. Tek güzel olduğum göz anamdır herhalde 😄

Ana gibi yar olmuyor :)

Buna inanmak istemiyorum işte. Öyleyse kiminle geçireceğiz bu ömrü?

Ben yalnız geçiriyorum

Ama eksikliği hissetmiyor musun sende?

Hissediyorum da çaresi yok ki dostum kendimi bildim bileli müzmin yalnızım. Kızlar pas vermez, erkek gruplarında sırıtırım.

Stagnation is death. Diye bir laf var. Her ne kadar yalnızlığıma yansamda sönmem. Bi çözümü illa ki olacak.

Haklısın. Ben yeni bir hayata başladım. Sıfırdan üniversite okuyorum. Beni canlı ve diri tutmaya başladı yavaş yavaş.

En azından bende ki kadarıyla

Demek ki yeterince zengin değilsin hala😂

Olabilir 😄 Ama maddiyat hiçbir zaman hedefim olmadı. Hatta çok elibol biriyimdir. Elimde tuttuklarımdan ziyade saçtıklarım hep daha çok keyif verdi bana.

Bence hayat zevk vermiyor aynı ben gibisin muhtelemen. Yani çekici gelmiyor böyle boşluk içindesin belli ki.

Öyle. Yani diğer çoğu insandan farklı bir yerde hissediyorum. Farklı bir farkındalıkta. Lanetlenmiş gibi. Onlara bakım hayret ediyorum nasıl mutlu olabildiklerine. Bu kadar basit şeylere.

Mutluluk göreceli aslında, kimsenin içini de bilemeyiz. Sosyal medyaya bakarsın, böyle mutlu çiftler, yaşamlar gibisinden ama göstermeliktir. Zenginlere bakarsın, lüks hayatlar arabalar falan ama içi öyle zengin midir bilinmez. Ya tuhaf bir dünya içinde herkes. Hani hep derim evlerin dışında ışıklar yanar ama içi nasıl özel hayatlari dönüyor gibi. Belki de birçok insan mutluluk maskesi altında saklanıyor da olabilir. Mutluluk çok farklı bir algı. Kanser hastası mesela hastalıkla mücadele eder, onu yenip yaşamak isterken; sağlıklı birisi mesela intiharı arzular ya da mutsuzdur yalnızdır. Ya da bir çikolata alabiliyorum diye sevinen insanlar var hayatta. Hayata bakış açısı mı algı mı bilemedim. Bu psikoloji çok tuhaf bir evre. Ben mutsuzum mesela yaşamak istemiyorum örneğin tat vermiyor hiçbir şey ama bir başkası ise hayattan deli gibi zevk alabiliyor.

İnan anlıyorum. Bi dönem yaşamak bu mu dediğim de oldu hatta. şu an biraz daha farklı bir noktadayım ama. Halen yaşamak bu olmamalıdayım ama “olmalı” kısmını da zorluyorum. Onu arıyorum. Şu noktada mutluluk adına tüm sınırları zorlamaya doğru gidiyorum.

Umarım bulursun. Bana mantıklı gelmiyor hicbir şey. Zaten sonunda ölüm var. Yani sevilmekte istemiyorum mesela neden dersen ölünce arkandakiler yas tutacak falan. Hoş şeyler değil. Tanınmak istenmiyorum o yüzden. Belirsiz bir şekilde yok olup gitmek güzel olurdu. Zaten hayatın yaratılış amacı başlı başına saçma bir hikaye ile başladığı için anlam katmak ne kadar doğru tartışılır. Ne yaparsan yap bir gün bitecek. Ha erken ha geç.

Bu nokta fikirlerimizin ayrıldığı yer bak. Benim arayışım da tam tersi iz bırakmak üzerine. Öyle çoluk çocukla değil tabi. Ben en fazla büyük dedeim ismini bilir gerisini bilmem. Öldükten sonra yaşadığımın bir izi olması yaşadığım zamanda sevip, sevilmek, bilinip bilinmemekten daha önemli bir hedef benim için.

Dediğim gibi bakış açısı her insanın farklıdır.