Sorunlarımı öğrendikçe ailemden nefret etmeye başladım.

Question

Küçüklükten beri aşırı bir şekilde utangaçlık çekingenlik sorunu çekiyorum.Küçükken arkadaşlarım bana hep derlerdi sen niye sessizsin konuşmuyorsun derlerdi.Bende hiç derdim hep pasif biriydim ve halada öyleyim.Ve şimdi 18 yaşıma geldim artık anladım sessizlik utangaçlık çekingeliğin bir sorun olduğunu ve nedenlerini de anladım.Bütün nedenin de ailem olduğunu anladım.Şimdiye kadar fazla insan olmayan bir mahallede büyüdüm arkadaşım yoktu,evden okula okuldan eve gidip gelirdim öyle isterlerdi başka bişey bilmezdim.Babam hep sert davranırdı ondan korkar bişey isteyemezdim.Bi sorunum olduğu zaman derdimi anlatacağım zaman haklıda olsam bağırır sustururlardı.Zamanla derdimi anlatamadığım için içine kapanık oldum.İnsan içine çıkmadığım için insanlarla iletişim kuramamaya başladım.Şimdi beni sadece sessiz biri olarak biliyorlar başka sorunlarım olduğunu bilmiyorlar anlamzlar zaten.Şimdi babasıyla kanka gibi olan arkadaşlarıma bakıyorumda çok imreniyorum,babamla aramızda baba oğul ilişkisi bile yok.Sorunumu 15 yaşında sosyal fobi olduğunu anladım ve ailemden nefret etmeye başladım içimde bir kin oluştu.En çok da babama karşı her hareketi zıttıma gidiyor artık.İçimde ona karşı sevgi yok bu saatten sonra da olmaz zaten.Şimdi onlardan bişey istemiyorum.Sadece bu nefret takıntı haline geldi her hareketini kafama takıyorum daha da nefret ediyorum.Biliyorum babamla bu saatten sonra anlaşamayız ama nefret takıntı haline geldi.Bu durumdan nasıl kurtulabilirim ?

vicivicivokke · Accepted Answer

İşte bilinçsiz ailelerde böyle oluyor ne yazık ki.

Benim babam sert bir adam değildir, yanında kolay kolay küfrederim, ilişkilerimi açabilirim ama sağolsun yüzünü 3 ayda 1 görüyorum.

İlgisiz olduğu için ben de kendimi ilkokul 5'e kadar soyutlamıştım.

Arkadaşım bir kaç taneydi. Öğretmenler, akrabalar sessizsin diyip duruyolardı.

Çünkü bir çocuk, özellikle de babası arkasında olmayan bir çocuk hep özgüven eksikliği çeker.

Çevresindeki insanlara güvenemez, samimi olmaktan , dışlanmaktan korkar.

Benden sana bir tüyo, kimse için kendini ortamdan soyutlama.

Bu saatten sonra babanı değiştirmen de mümkün değil, oluruna bırak sevme ama nefret de etme.

Arkadaş ortamını biraz daha genişletmeye, her türlü sohbete katılmaya çalış.

Ya da bir kız arkadaş edin, sosyal faaliyetlerde bulun.

Müziğe merakın varsa , gitar kursuna yazıl. Spora merakın varsa tenise yazıl.

Okul dışındaki arkadaşlarını da çoğaltmış olursun bu şekilde.

Umarım işine yarar yazdıklarım.

Hiç bir şey için sıkma canını, uzaklaşma kimseden, inan hayat gerçekten çook kısa böyle şeyleri dert etmek için.

Gizli Üye · Accepted Answer

Bende sosyal fobi hastasıyım liseyi falan açıktan okudum bu yüzden ve hiç arkadaşım yok. Babamın ilgisizliği sevgisizliği yüzünden bu haldeyim ama o sadece beni suçluyor dışarı çık insan gör vs vs babamdan nefret etmeye başladım. Babama  bir  şey olsa intihar ederim diyen ben artık ölümünü istiyorum bunu söylediğime bile inanmıyorum. Kısaca seninle birebir aynı yaşadıklarım

Gizli Üye · Accepted Answer

Bu sorunu yaşayan bir ben varım sanıyodum, kücüklükten beri söylediğim hiçbirşey önemsenmedi annem hariç herkes sevgisini taksit taksit veriyodu onlar benim söylediğim şeyleri önemsemediler şakalarım olsun ergenliğim olsun sorunlarım olsun sonra bende kendimi önemsiz hissettim kendi içime kapandım gel gelelimki bendede sosyal fobi var kendi kendimin doktoru oldum iyileştirmeye çalışıyorum

purpurburak · Accepted Answer

Merhaba lar bende babam dan nefret ediyorum yasim dağa 16 kin var sevgi yok kavga edesim geliyor çok sinir ediyor zaten cocuklugumu yaşayamadım herşeye karistigindan dolayı şimdide öyle çok sinir oluyorum bir gram sevgi yok ona karşı

feminum · Answer

onların düşünemediği ve aslında sizi ne kadar etkileyeceğini bilemedikleri tavırları olmuştur. Ama unutmayın ki her zaman için evlat en değerli varlıktır anne- baba için. Bunu böyle bilin lütfen. Kimse evladının üzülmesini istemez. Muhtemelen iletişimsizlikten kaynaklı bir üzüntü olmuştur. Açık- şeffaf olmayı deneseniz bir birinize...

suuuudeee · Answer

21 yaşındayım Seninle bire bir aynı şeyleri yaşadım diyebilirim. Hatta daha fazlası oldu 3 kere evden kaçtım. Unideyken eve dönmemek için hafıza kartımı bile kapattığım oldu. Ama nafile bulup sürekli rahatsız ettiler. Bilmiyprum insan rahat bir soluk almak istiyor. Onların bilincinde biz birey değiliz aslında kendi kararlarımızı verirken bile onların onayı şart… şu an nasıl oldun bilmiyorum ama umarım her şey gönlünce olmuştur

-Hanzala- · Answer

ailenin ilgisiz olması senin asosyal olmanı gerektirmiyordu, ailen çok iyi olsaydı senin yapında varsa yine pasif, utangaç, özgüvensiz olacaktın

paytakk · Answer

empati kur onlarnda gordugu o.

CevizAğacı · Answer

Kıyamam sana. :/

Sorunlarımı öğrendikçe ailemden nefret etmeye başladım.

En İyi Cevaplar

En İyi Cevaplar

Kızlar & Erkekler Ne Diyor?

Sorunlarımı öğrendikçe ailemden nefret etmeye başladım.

En İyi Cevaplar

En İyi Cevaplar

Kızlar & Erkekler Ne Diyor?

Bu paylaşımı beğenmene sevindik!