Tanrı fikri, insan egoizminin bir sonucudur

Dinin, insanı psikolojik olarak rahatlattigina dair bir ön kabulle yaklaşıyoruz genellikle din odaklı tartışmalara.

Bu fikrin kökenini düşünüyorum bir süredir.

Acaba cevap sonsuzluk mu yoksa hayatın bir çile haline geldiği insanlarda mükafatlandirilacagi duygusu mu?

Bir nevi "ortalama üstü" fikri olarak çoğunluk kendini ortalama insanlardan daha "iyi" olarak görmekte. Zaten aksi durumlar psikolojik bozukluklara işaret eder. O yüzden bunu şu an genelleme olarak kullanacağım.

Zor bir hayat yaşayan insanlar da kendilerini iyi olarak değerlendirdiği için gelecek sonsuz hayatta alacakları ödülü ceplerinde taşıyarak dayanma gücü buluyor olabilirler.

Belki de sonsuzluk fikri, insanın kendi mukemmellik algısını dayattigi bir durumdur. Ölen bir kedinin sonsuz hayatı olacağı fikri ile kimse ilgilenmez, çünkü o basit bir kedidir ama ölen insan dostumuz muhakkak bir yerlerde sonsuz hayatını yaşıyor veya bekliyordur. Sonuçta insan ruhu yok olamayacak kadar "elit" bir kavram.

Aslında iki fikir de insanin türcü ben merkezciliginin bir eseri gibi duruyor. Evrendeki organik bir "herhangi bir" olduğumuzu ve davranışlarimizin da avını arayan bir kedinin fareye yoneliminden başka bir anlam ifade etmediğini kabullenememek sonucu ortaya çıkan tablo bu.

Bir çoğunuz görmüştür. Gormeyenler de "soluk mavi nokta" kalibini Google'da arayarak evrenin küçücük bir kesitinde o çok abarttigimiz gezegenimizin ne kadar anlamsiz olduğunu görebilir.

Yemek ve seks aramakta ustalaştik, sonucunda biraz kendimizi aştık. Hepsi bu. Kendilik bilincimiz bizi, bu noktaya itti.

Bence.