Kırılmış Bir Kalp, Kalpsiz Olmaktan İyidir

Kırık kalbinizi sevin ve mutlu olduğunuzu hatırlayın.

Vefasızlık, aşksızlık, ihanet, sırtından bıçaklanma hangi nedenden olursa olsun ve kim tarafından yaralanmış olduğunuz da çok mühim değil hatta, önemli olan yaralanan bir kalbinizin oluşudur.

Bu durum baş edilmesi zor olsa da ne kadar insan olduğumuzla, olabildiğimizle ilgilidir. Kimse acı çekmek istemez elbette ama bizi büyüten de bu acılar değil mi?

Cama şekilde vermek için ateş gerektiği gibi insana da şekil veren pahalı tecrübeleridir, kimi zaman ailemizden, kimi zaman dostlarımızdan hatta bazen en yakınımızdan kalbinizi emanet ettiğimiz insanlardan gelen darbeler bizi büyütür, var olma amacımız da insan olmaksa eğer baştan tüm şartları kabul etmiş sayılırız..
Bugünlerde düşünüyorum kendi hayatımı yaşadıklarımı ve bundan sonraki muhtemel yaşayacaklarımı da hepsi benden bir çok şey götürmüş olsa da yerine yeni duygular, yeni amaçlar yeni başlangıçlar bıraktı, tıpkı sizin yaşadıklarınız ve öğrendikleriniz gibi.

Aynı hedefe çıkıyoruz hepimiz ama farklı yollardan geçiyoruz, ihtiyacımız olan her ne ise bu konuda eğiyor hayat hepimizi.

Cesur olmak istiyorsak korkularımızla, dışa dönük olmak istiyorsak iç dünyamızla, mutlu olmak istiyorsak mutsuzlukla sınanıyoruz hepimiz. Yaşamadığımız sorunlar olmasa var olmayız. ya da olan varlığımız olgunlaşamaz.
Dün geceden bu yana sanırım hiç konuşmadım bir nevi ruhumu susturmak, nefesime oruç tutturmak gibiydi bu, biraz saçma biraz zor ve fakat müthiş bir deneyim oldu. Neyse ki sizinle iletişimde olmak İçin sese değil kelimelerin sihri yeterli oluyor.

Ne diyorum biliyor musunuz? Ne yaşadıysak yaşadık bunlar artık değişmez ama bu yaşadıklarımız bize ne kazandırdı diye bir flashback yapmalıyız arada.

Ben yıllar evvel bugün Ne yazmışım diye açıp baktım günlüğümden sene vermiyorum ama bakın Ne demişim yıllar evvel;
13.07/ Saat 10:04
…… mutsuzluğumun sebebi aslında sen değilmişsin bunu anladım, anlamadığımın bu sabaha kadar neden seni suçladığım? Berbat biri olmak senin suçun değil, bu sadece senin özün. Bazıları mikrop doğar ve sen bu grupta doğanlardansın. Seni suçlamıyorum tek hatalı olan benim, çünkü her zaman sana ve senin yaptıklarına gözlerimi kapatan ben oldum. Çoğu zaman bildiğim halde, inanmak istediklerime inandım. Şimdi ne diyorum biliyor musun? Umarım layık olduğun gibi yaşar ve layık olduğun kadar anlarsın hayatı.. sen öğrenmesen de hayat seni duvara çarpa çarpa da olsa eğitecek. Ve benim tüm dileğim çok fazla parçalanmazsın...
Şimdi yıllar geçti üzerinden, bugün de bu kelimeleri yazmama sebep olan insana çok şey borçluyum:) sayesinde büyüdüm.

NOT: Aşktan kalan duygular değildi. .☺