Takıntılı, Özgüveni Olmayan Gereksiz Bir İnsanım! Yapacak Bir Şey Var mı?

Merhaba Sn. KS ahalasi bu bencemde bendeki olumsuz olan özelliklerimi anlatacağım. Öncellikle kendimi tanıtayım; ''20 yaşındayım, okul okumuyorum sağlık problemlerinden dolayı 11 sınıfta bırakmıştım.'' Normalde takıntılı ve öz güvensiz insanlar çirkin de oluyor ama benim tek olumlu yanım tatlı olmam herhalde...

Tipim, fiziğim iyi ona diyecek bir lafım yok ama bunun bana pek faydası olmadı bugüne kadar, öz güven olmadıktan sonra neye yarar. Amacım kız derdi falan değil, sadece kendimi aşağılık herifin teki gördüğüm için, kendimi bir ucube gibi gördüğüm için yazıyorum bu benceyi... Sadece sarhoşken güzel oluyorum. Gülüyorum... yoksa normalde somurtkan, buz gibi, mendebur bir herifin tekiyim.

Tam bir eziğim...

Arkadaşlar arasında hiçbir fikri olmayan, okulda hep arka sıralarda oturan, küçükken hep bakkala yollanan, hiç sevgilisi olmayan, sesi soluğu çıkmayan, içine kapanık ucubeler gibi bir insanım. Bildiğiniz eziğim yani.

Uyanık değilim...

Uyanık değilim dedim, gülmeyin! Demek istediğim, öyle her şeyi hemen anlayamıyorum, günde belki yirmi defa bana söylenen iki kelime duyuyorum etrafımdakilerden: ''ayık ol'' Böyle olmak benim kaderim midir bilmiyorum ama ben bu durumdan kurtulamayacağım galiba... Konuşması hep yarıda kesilen, kendini ifade edemeyen insanlar vardır ya işte ben o şansız insanlardan birisiyim!

İçime kapanığım...

Sanırım içime kapanık olmam çocukken yaşanan aile içi meselelerden kaynaklanıyor. Ruh hastası bir abim vardı ve benim hep döverdi, hep bir yerlere gönderirdi bazen odaya kitlerdi dışarı çıkmayayım diye.. Ne anadan ne de babadan babadan sevgi görmedik sanırım bu yüzden içime kapanığım.

Her şeyden hemen etkilenen, takıntılı birisiyim...

Bu takıntılar yüzünden ömür boyu antidepresan ilaçlarını kullanacağımı garanti edebilirim.

Takıntı, Kuruntu, Vesvese... ne desen var, sonunda ''Obsesif-Kompulsif Bozukluk'' olmaktan korkuyorum. Arkadaşlar çok vahim bir durumdayım.. Uçurumun kenarındayım resmen. Çocukken yaşadığım üzüntülerden, olumsuzluklardan dolayı kan hastalığına yakalandım ve iyileştim. Tekrar hastane servislerinde mahvolmak istemiyorum.

Nereden başlamalıyım arkadaşlar?
Siz olsanız ne yapardınız ve nereden başlardınız? Lütfen sosyalleş, şunu yap, bunu yap demeyin. Sadece bir yol, bir başlangıç noktası söyleyin.
Görüşlerini bekliyor olacağım, iyi geceler