Bu Kadar Bencil Olmamak Lazım

Bir zamanlar çok gülerdim, mutluydum, takmazdım hiçbirşeyi. Derdim yoktu diyebilirim. Çocuktum çünkü. Tek derdim sabah erkenden uyanmaktı. Sonra zaman geçti insanlarla tanıştım. Güvendim, aptallık ya. Öyle bir hayatımı s*ktiler ki o gün bu gündür kendime gelemedim. Her şeye gülen ben artık en ufak bir sorun karşısında pes ediyorum. Ayakta duracak gücüm kalmadı. Soğudum her şeyden, hayattan...

Ne zaman bir şeyi yapmayı istesem hevesem kaçar hemen peşine. Bunalıyorum her saniye. Oysa hep insanların mutluluğunu istemiştim. Anlamadım ki ne istediler benim mutluluğumdan. O günden sonra ne kimseye güvenebildim nede içten gülebildim. İnsanların dertleriyle ilgilenmekten kendi derdimle ilgilenemedim. Ne zaman biri selam verse saatler konuşasım gelir o insanla. Ne bileyim saatlerce konuşsam bıkmam. Anlatırım tüm dertlerimi. Bide gitme isteği var.

Başımı alıp gidesim geliyo bazen. Herşeyi silerek, bitirerek. Tüm gemileri batırarak gitmek istiyorum bazen. Belki yeni bir limana yanaşırım ümidiyle. Ölümü bile çare olarak görmediğin gün oldu mu? Asıl çaresizlik bu işte. Çıkışın yok.
Ama var. O kadar derdi veren dermanı niye vermesin? Hiç ellerimizi açıp da dua etmedik. En azından ben etmedim. O kadar derdin içinde hep insanlardan kurtuluş bekledim. Derdi verenden dermanı hiç istemedim. Aptallık mı dersin yoksa cahillik mi bilmem.
Ne zaman canını sıkılsa için daralsa kimden yardım isteyeceğini bil yeter.
Gerisi zaten oluveriyor.