Hayatın Yüzde Yetmişi Hüzündür

Sevgi, saygı, hoşgörü gibi güzel duyguların yerini olmayan bir duygu kaplamış. O kadar değerli bir duyguya çevirmiş ki insanları, İnsanlar artık evinin içindekileri bile yok etme peşine düşmüş. Bahsettiğim olmayan ama etkili bir duygu olan paradan bahsediyorum. Kötülük gördüğümüz de böyle ağzımız açık kaldığın da bundan daha beteri olmaz deriz. Bizi yine şaşırtırlar haksız mıyım kötünün kötüsünü yapmak için uğraşır olmuş insanlar.

Kimileri annem doğurmuş kadar iyiyken, kimileri şeytan uşağı kadar kötü.

Konumuz hüzün olsa da. Öyle bir lanet duygu zincirlemesidir ki. Bütün tepkilerin sonu hüzünle birleşir. Enerji insanın damarıdır. Bazen en güzel dakikalar da rahat bir kahve içerken bile size sesini ulaştırabilir. O kadar kötü insanlarla doldu ki etrafımız yarım saatte bütün enerjimizi sıfırlayabiliyorlar.

Ruh halimize göre hüzünümüz geçtiğini anlamak için uyumak lazım. Yarın hayat kaldığı yerden devam edecektir. Uyandığımız da dudaklarımızı biraz sağ sola kıbırtadıp, kendimize bir kaç eğlence oluşturarak yine enerjimizi yükseltebiliriz. Ama neden mutlu şeyler kısa olumsuz şeyler uzun sürer ki.

Normal de haber izlemem hiç ben. Önceden hiç kaçırmayan biriydim. Hatta arkadaş arasında gırgırını yapardık önceden. Haberlere bak ya magazin haberleri gibi. Gerçekten de önceden öyle olurdu. Konserler futboldan sunumlar, özel günler, show programlarının haberleri yapılırdı. Bizde haber mi izliyoruz, magazin mi derdik. Şimdi ne oldu. Şehit haberleri, kadın çocuk haberleri ile bir saatlik yayın bitiriyorlar. Nasıl izleyelim ki. İzleyince biz bir şey de yapamıyoruz. En iyisi izlememek kardeşim. En azından haberimiz olmasın ki. İçimiz daha da dolmasın. Geçen maç başlamadan çerez falan alayım dedim. Öyle televizyonda haberler açıktı. Yine kadın haberi vardı, çerezci de öyle dedi haberler de artık her beş haberden üçü kadın çocuk haberi dedi. Keşke olumlu olsa kadın çocuk haberleri olumsuz olunca, insanın tadı tuzu kalmıyor.

Yani bura da dertleşmelik bir bence açtım iyi sunum ya da kötü sunum yaptım mı diye bakmadım. Ama şunu anladım ki insan hayatı tamamen anlamaya başladığın da hüzünleri de üzerine toplamaya başlıyor. Hüzünlü tarafından yaşamaya doyduk sanırım artık ama. Zorla yedirmeye çalışıyorlar sanırım bizlere.