İçimde Bir Ben Var Ben Olmayan

(Bu yazıyı bilgi vermek, birşeyleri duyurmak için yazmadım. İçimden geldiği anlardan biri sadece)

Merhaba benim adım, şey. Aslında adım ne bilmiyorum. İnsanlar genelde bana Simge der. Herneyse, size kendimle ilgili birkaç şeyden bahsetmek istiyorum. Ve ne zaman bunu yapma ihtiyacı duysam, yazarım. Neden mi? Ben, konuşmayı pek beceremem. Genelde yazarım. Kimsede okumaz.

Yazarım çünkü konuşmak benim için dünyadaki en zor şeydir. 2 cümleyi bir araya getirebilmek, dudaklarımı aralayıp ses çıkartmak. Evet tam olarak bu. Geçmişte -çocukluğumda- yaşadığım bazı şeylerden dolayı kendime olan güvenimi kaybettim. Aksine küçükken -gerçekten ben olduğum zamanlarda- gayet cesur bir çocuktum. Yaşımdan çok olgun ve akıllıydım. Biraz da sessizdim ve diğer çocukların sevdiği şeyleri sevmezdim. Onlar (ailem) bana sevdirmeye çalıştı, bazen zorladılar. Ben istemedim, istemediğim için yapamadım ve her defasında başarısız oldum. Bazen diğerleriyle kıyaslandım. O çok yetenekli kuzenlerimle. Ben başarısız oldum ve önüme çıkan her yolda 'başarısız' biri olduğumu hatırlayıp geri çekildim. Hep çekildim. Kaçtım, kaçabildiğim kadar.

Peki kaçmak çözüm müydü? Hayır. Sorunlarımı erteleyerek büyütüyordum sadece. Hala da sabah alarmı gibi erteliyorum. Benim 2 kişiliğim var. Biri içimde yaşadığım ve asıl olduğum kişi. Özgüvenli, akıllı ve güçlü. Diğeri ise insanların yanında büründüğüm maskem. Zayıf, korkak, aptal.

Kaçtım ama artık sonuna geldim.1 yıl sonra üniversiteye gideceğim. O yıllardır kurduğum hayalim için deli gibi çalışacağım. Yeni insanlarla tanışacağım. Otobüse bineceğim, ekmek alacağım, hastaneye tek başıma gideceğim ve bir sürü şey. Bu saydıklarım komik gelebilir ama şuana kadar hiçbirini yapabilmiş değilim. Ve bu korku beni mahvediyor.İçimdeki beni öldürüyor ve benim ona ihtiyacım var. Güçlü olmaya. Umarım bir gün ona sahip olabilirim. Belki konuşmayı çözdükten sonra.