İçimdeki Benden Başkası Olabilir

Başlık ne kadar dikkat çekici bilmiyorum, zaten aklımdan dökülenleri yazıp sonra da paylaşıcam.

Son zamanlarda o kadar çok değişti ki fikirlerim, artık ne olmak istediğimi bilmiyorum. Bir yandan deli gibi sevişmek, içmek, istediğim her şeyi giymek istiyorum. Sonra bunları düşündüğümde beni suçlayan başka yanımın sesini duyuyorum.

Yolda giderken elimde, mikrofon yaptığım bir su sişesiyle bağıra bağıra şarkı söylememe engel olan şey, erkeklerin içinde dans etmememe engel olan şeyle aynı.

Kendimden başkaları için vazgeçtiğimde kazancım ne olacak?

İnsanlar ve onların belirlediği kalıplar, kendilerine ait olduğu halde sanki bana da aitmiş gibi değerlerini dayatırlar, aslında kendilerinin de içten içe sevmedikleri değerlerine gönülden bağlanmamı isterler, bağlanmazsan aşağılık olursun. Değerli olmak; sevdiğin erkeği öpmemekten niye geçiyor? Ya da niye, edep; vücudumuza koyduğumuz sınırlar?

Neye inanacağımı o kadar çok şaşırdım ki, birbirinden tezat bir çok fikri aynı saniyelerde istiyorum..

Bilmem lazım, napcağımı anlamak için her şeyi bilmem lazım. Sonsuz bilgiye sahip olmalıyım.

Sonsuz bilgiye sahip olamayacak kadar kötü hissediyorum.

Bilgili insanları gördükçe peşlerine kedi gibi takılıyorum, sırf onlardan birkaç bir şey öğrenmek için..

Sonra onlara aşık oluyorum, her birine tek tek aşık oluyorum.

O yakışıklı erkeklerin, seyrek sakalla çevreli ağızlarından dökülen enfes kelimelerin beynimi uyuşturmasına izin versem ne kaybedebilirim?

Varlığım kendim olmak için değilse kendim olmaktan vazgeçebilirim ama ya tüm doğrularım yanlışsa, kaybettiğim hazlar bana neleri kazandırabilecek?