Vazgeçmek mi ! Ben Hiç Vazgeçmedim

Merhaba ,bu bencemde insanın hayatından ideallerinden hayallerinden asla vazgeçmemesi gerektiğini kendi hayatımdan sunacağım kesitlerle anlatmaya çalışacağım.

Hayat Benimle Mücadelesine Daha Ben Doğarken Başladı

29 Ağustos saat sabah 09:42 de hastane raporlarına göre ben dünyaya gelmişim.Ama doğduktan hemen sonra hiç tepki vermemişim. Ne bir ağlama ne bir hareket. O anda doktor ve ebe panik halinde suni solunum yaparken bana annem akan gözyaşlarıyla beraber dua etmiş ;

-Allahım bu sefer olmaz ..birdaha olmaz yalvarırım... Allahım bir daha beni bununla imtihan etme diye .

Not; Annem benden önceki bebeğini yani abimi aynı şekilde kaybetmiş ):

O bir kaç dakika içinde doktorun çabasıyla belkide annemin duasıyla hayata dönmüş ve gözlerimi dünyaya açmışım . Bunu yıllar sonra annem bana anlatırken o anda hiç umutsuz olmadığını ve vazgeçmediğini söyledi. Siz de vazgeçmeyin.

9 Yaşında Yaşadığım Taciz Ve Yaşadıklarım

Aslında bunu anlatıp anlatmamakta kararsız kaldım. Ne zaman aklıma gelse utanıyorum çünkü.

Şimdilerde çok popüler olan ama o zamanlar yeni yeni yaygınlaşan bir marketten (le cola diyeyim siz anlayın) annemin verdiği siparişleri almak için alışveriş yaparken bir anda güvenlik tarafından yaka paça aranıp cebimden nasıl çıktığı bilinmeyen bir çikolatayla o hayatımın en utanç verici anlarını yaşayacağım varlığa (ben birşey bulamadım bu iğrenç şerefsizin adını. siz koyun ) teslim edilip .Yine bunun tarafından o sizinde bildiğiniz dışarıdan içi gözükmeyen ama içeriden gözüken camlarla kaplı odaya alındım. Güvenliğin ben birazdan geliyorum sen buna mukayet ol demesiyle bu iğrenç pislik kapıyı kapatıp beni süzmeye başladı.

Ben bir şey yapmadım deyip abi beni salın dedikçe bu cesaretlenmiş olmalı ki sessiz olursan seni kurtarırım diyerekten kapı açılmasın diye önüne sandalye koyup .Kemerini çözmeye başladı. O an 'a kadar beni dövecekler diye düşünürken aklıma böyle bir iğrençlik gelmememişti. Benim omzuma dokunmasıyla ayağına tekme atıp bağırdım. Kimse duymadı .Ne gelen oldu ne giden. Daha sonra artık son çare oradaki kitabı alıp cama fırlattım. Tam o sırada bu adı pislik bana dokunmaya çalışıyor ağzımı kapatmaya çalışıyordu. Büyük ihtimal o çikolatayı cebime o koymuş ve bunu planlanmıştı. Çünkü ne zaman oraya gitsem tuhaf tuhaf bakardı.

Neyse olaya dönecek olursak .O anda sesleri duymuş olucak ki kasiyer abla kapıya vurdu bu pislik ağzımı kapatıp ,açmadı.Israrla vurunca beni susmam için tehdit edip üstünü başını düzeltip kapıyı açtı. O abla girdiğinde muhtemelen şok geçiriyordum. Hiç sesimi çıkaramadım. O pisliğe öyle bir bakış attığını hatırlıyorum ki o ablanın muhtemelen aklıma şimdilerde onun nasıl bir pislik olduğunu biliyorlardı da anladılar diye düşünmeden edemeyeceğim.

Sanırım ben onun ilk kurbanı değildim.Abladan allah razı olsun.Ama kendi adımada söylemeliyimki hiç pes etmedim o an . Ne zaman o marketin şubelerine gitsem ve o odanın önünden geçsem anılarım canlanır o küçük çocuğun mücadelesi çaresizliği aklıma gelir a dostlar. Siz siz olun tacize sessiz kalmayın.Ve mücadeleden vazgeçmeyin.

Anne Ve Babamın Boşanması Ve Yaşadıklarım

Anne ve babamın boşanma dönemi benim psikolojik olarak en çok zorlandığım lise son dönemine denk geldi . Ne kadar ailede huzursuzluk olursa olsun o ayrılığın resmiyetleşip annenizin evden gitmesi çocuğa öyle bir koyuyor ki yaşayan anlar.O kadar diyebilirim. O zamanlarda küçük kardeşim ilkokul , abim askerdeydi, annem evden gitmiş, babamda kendini alkole vermiş cat pat yaşıyordu. Birisinin bu aileyi toparlayıp düzenlemesi gerekiyordu.

Kolları sıvadım önce babama ve kardeşlerime psikolojik destek olup hafta sonlarıda 5 yıldızlı otellerde extra garsonluk yaparak ailemi ayakta tutmaya çalıştım.Aynı zamanda anneme son bir sözüm vardı gitmeden verdiğim. O üniversite sınavını kazanacaktım. Fakat not ortalamalarıma baktığımda hedeflerimin uzağında kaldığımı gördüm. Sınava son 4 ay kala hedef küçültüp meslek yüksek ksek okulunu kazanacak kadar çalışmaya odaklandım. Ve kazandımda. Kütahya meslek yüksek okulu uygulamalı takı teknik ve tasarımı bölümünü.

Şu an da bizde sanki hukuku kazanmışın gibi neden anlatıyorsun dediğinizi duyar gibi oldum. Arkadaşlar psikolojimi ve yaşadığım zorlukları bir ben birde ailem bilir benim için müthiş işti oraya yerleşmem.

Daha sonra bunu tecrübe ederek ben aslında o bölümü istemediğimin daha yükseklere çıkmam gerektiğinin farkına vardım. 3 yılın sonunda okuldan kaydımı silerek askere gittim. Hiç vazgeçmedim hayallerimden.

Askerlik Hayatı ve Yaşadıklarım

Askerliğimi van'da hudut karakolunda yaptım. Benim için zor bir dönem oldu.Hem arkamda zamanında çok çabaladığım üniversitemi ,hemde gurbette gözü yaşlı kalan annemi ,bir yanda ailemi, bir yandada lise sondan beri sevdiğim kızı bıraktım. İlk beş aydan sonra, önce sevdiğim kızın bana hareketlerinin ,duygularının telefonda konuşurken değiştiğini farkettim.Daha sonra cevap verilmeyen telefonlar,ailesinin beni bir daha kızımızı arama demelerine kadar gitti.Seviyordum anlam veremiyordum,bok konduramıyordum sevdiğime gece eksi soğuklarda nöbetlerde hep onu düşünüp ısınırdım.

Sırf onunla konuşmak için yasal iznimi istemiş terör olayları nedeniyle izin alamamıştım. Firar etmek bile aklımdaydı çünkü ayda bir defa ya konuşuyor ya konuşamıyorduk .Vazgeçmedim hiç ondan ta ki izne gittiğimde sözlendiğini öğrenene kadar. Bu öyle bir şey ki dostlar ne hesap sorabiliyorsun nede ailesinin yakasına yapışabiliyorsun . Bir asker gibi çelik ve dik soğukkanlı durdum o gün ağlamadım belkide gözyaşlarım tükenmişti bilemiyorum. Askere döndüğümde bunun için hep kendimi suçladım. Herkes yatarken ben uyuyamıyordum.

Geleceğimi düşündüm o terkediliş aklıma geldikçe hırs yaptım. Pes edemezdim ve ben vazgeçmedim. Çarşı iznine 3 ayda bir çıkardık biz denk gelirse. Birikmiş paramla ki (o zaman doğu maaşıyla 140 kusur para alıyordum aylık) gidip ygs kitapları aldım. Ve asker ocağında sınava hazırlandım. Ama hem yaşım hem ailem dolayısıyla tek tercihim açıköğretim olacaktı. Ve kazandım. Şu an maliye son sınıfa geçtim. Ve diyebilirim ki ;

Vazgeçmeyin ...Yenilmeyin kendinize

Bencemi bitirirken bu bencenin birilerine umut ışığı olabilmesi dileğiyle. Sürç-i lisan ettiysem affola .Esen kalın.

#Vazgeçme

#Y_AbSiNth

#DobraDuşunce