Cam Kırıkları Gibidir Bazen Hayat

Gece yatağa yattığınızda başınızı yastığa koyduğunuzda hiç düşündünüz mü acaba neden bu kadar üzgünüm? Veya neden hep ben dediğiniz oluyor değil mi?

Bazen hayat cam kırıkları gibidir, önüne bakmazsan batar ayağına canın yanar, kalbin kırılır, kahrolursun, belki öylece arkasından bakarsın, keşkelere sığınırsın.

Çok şey yaşadım. Küçük yaşımda bazı şeylere tanık oldum ve erken yaşta çocukken büyümek zorunda kaldım. Çünkü babam önüne bakmadı ve hayatına bir sürü insan girip çıktı ve hiç biri ne yoldaş ne yâr oldu. Benim kalbime battı küçüklükten kalan acılarım yüzümde birer. Çizgi oldu. Kimi zaman ben de güzeldim ama kalbimde kocaman bir cam vardı batmıştı ve sürekli kanıyordu.

Her gece hıçkırıklara boğularak uyuyordum çünkü. Önüme bakmadım çünkü bana kimse önüne bak demedi. Git dedi koş dedi arkana önüne bak demedi. Bu yüzden hep...

Sizler bir işi yaparken, konuşurken, tartışırken, hatta kavga ederken bile düşünün çünkü kelimeleri bazen öyle kullanırız ki, birer silah gibi karşımızdakini acımadan vururuz.

Dilin keskin ise sus. Kalbin soğuk ise sev. Ruhun yaralıysa dik. Hayatın berbatsa inadına gülümse!

Ben bir şair veya yazar değilim ben sadece yazıyorum çünkü düşünmeden çok kişi kırdım.

Çok kişi yargıladım. Bir çok sevdiğimi kendi ellerimle yolladım ve geri gelmeyecek olanı bekledim.

Keşkelerle sustum, dilimi kurşun saydım, ellerimi birer silah... Sonuç kocaman birer hiç oldu. Sadece önüme bakmadım ve cam battı. Bu cam onları gördükçe daha da derine battı ve kanadı...