İÇİMDE SABİT BİR MUTSUZLUK VAR

İçimde sabit bir mutsuzluk var. Mutsuzluğunsa çok o.ospu çocuğu yanları var. Mesela zıttı mutluluktur sanıyorsun ama, mutlulukla giderilemiyor. Çirkin genlerin güzel genlerden daha baskın olması gibi. Bir de onu ne zaman tespit etseniz, ne bileyim ellerinizi masanın üzerine koyuşunuzda falan, önce bir tanımını yapmaya çalışıyorsunuz. Her mutsuzluk

tanımınız biraz da mutluluk umudu taşıyor içinde. Tanım yapıp, kaynak belirleyip kaynağı yok etmek mutluluğa götürecekmiş gibi. Ortalama her insan gibi matematikle aranız kötü olduğundan biraz geç, ama sonunda fark ediyorsunuz, matematiksel yollardan çözümlenecek bir problem değil mutsuzluk. Mutsuzluğa çözülebilecek bir şey gibi yaklaşmak da bir hata aslında. Arada sızlayan bir yara izi gibi mutsuzluk. Bir gün bir yerleriniz yara almış, kabuklar dökülmüş ve izi kalmış. Şimdiyse her baktığınızda ilk an ne hissettiğinizi hatırlıyorsunuz. Hislerin hatırlanabilirliği, mutsuzluğun çözülebilirliğini yok ediyor. Mutsuzluk tanımlarımızın mutluluk umutları taşımasıysa, yeni hayal kırıklıkları ve yara izleri üreterek debelenmemize neden oluyor. Mutsuzluk tam bir oros.u çocuğu en nihayetinde.