Özgürlük Nedir? Özgürlük Çocukluğumdur

Ne yazacağımı bilmiyorum, ne diyeceğimi, nerden başlayacağımı bilmiyorum. Bıraktım kalemimi yüreğime nereye götürür ne anlatır bilmiyorum.ilk defa yazıyorum. İlk defa yüreğimi satırlara dökeceğim. Elim istemsizce yazmak istiyor. Acemiyim.

Çocukluğumu özledim.Küçük hayatımı, küçük dertlerimi, çirkin suratımı bile özledim.En kötü günümü bile özledim.. Tat alamıyorum, hevesim kaçtı. Yaşlanmış gibi hissediyorum. Ben 15 yaşımdan sonra mutlu olmadım olamadım.. Hep bişiler eksik oldu, hep geride kaldim. Ne istediysem olmadı.. Suçlu benim, içinde bulunduğum hayat.. Suçlu ailem; babam, annem, abim ablam..Suçlu herkes.. En çok da ben..

Uyanamamışım o çocukluğumun etkisinden, o rüyadan kalkamamışım.. Sandım ki hep böyle gidecek hep böyle olucak.. Ama her şey değişti.Herkes değişti, bende değiştim.. Kalmadı o neşem, gülümsemem.. Gittikçe törpüledim kendimi belki dedim belki düzelirim, belki mutlu olurum, başarı belki bu yoldadır dedim. Bazı şeyler değişti, bazıları yerınde kaldı. Ama bittim ben bittim.. Gücüm kalmadı, umudum kalmadı, ayağa kalkacak mecalim kalmadı.. Hiç hayal ettiğim gibi olmadı. Yapamadım savaşamadım, erken pes ettim ya da erken atıldım hayata aceleci davrandım, yanlış yolda gittim yanlış şeyler yaptım.. Şimdi düşünüyorum da neler yapmışım neler yaşamamışım..Kızıyorum hayata, kendime yanımda olan herkese. En çok da kendime kızıyorum..

Özgürlük ne diye soruyorum.. Özgürlük çocukluğum.. Sonra canım yanıyor.Ben çocukluğumdan bir adım öteye gidememişim. Üstüne bişiler ekleyememişim.Eklemekle kalmayım elimdekileri de kaybetmişim.. Ne istemiştim ne olmuş.. Nerden nereye gelmişim..İçim yanıyor, sönmüyor, söndüremiyorum, dayanamıyorum.. Kendime kızmaktan, bütün yükü kendime atıp kaçmaktan ..Yoruldum. Belki daha iyi olabilirdi diyorum..Olmadı. Suçlu kim ben.

Niye bu kadar çocukluğuma hasret kaldım diyorum. Çünkü herkes masumdu, ben masumdum..Ben o zaman sevdim, sevildim.. Gerçek aşkı orda buldum.Orda gerçek arkadaşlık, dostluk vardı.Çünkü orda özgürdüm. Hesap vermeden çıkardım, gezerdim..Küçük mahallemde mutluydum. Ve söyleyemediğim bir çok sey.. Şimdi küçük özgürlüğümü bile yaşayamıyorum, oda terketmiş beni. Suçlu yine ben...

Dilerim Rabbimden ayağı kalkıp mutlu olmayı.

Bu benim ilk yazım.Yüreğimden kopup kelimelere dökemediğim çok şey var..Kelimeler seçemiyorum yazmaya başladıkça aklım duruyor.Yüreğim isyan ediyor, durduramıyorum. Onları ayıramıyorum.

Her şey gönlünüzce olsun.

Teşekkür ederim.