Özgürlük ve Esaret

Çok düşkündü özgürlüğüne çocukluktan beri Özgür. İsmi ile müsemma derler ya, işte o atasözünü Özgürün dedeleri söylemişti sanki. Hiçbir şeye bağlanamıyordu, ailesine bile. Hayatının her dakikasını özgürce geçirmeliydi. Özgür değilse ölüydü sadece. Sokağa attı kendini hemen. Kot ceketinin önü açık, içindeki t-shirt inceydi ama üşümüyordu Özgür. Özgürdü çünkü. Kuşlarda uçarken üşümezlerdi zaten. Yolunu kaybetmiş evsizler gibi kaldırım taşlarının yüzünü okşarken yolun karşısında bir adamın bir kadını kaçırmaya çalıştığını gördü. Hemen koştu oraya tam o sırada adam kadını bırakıp hızlıca uzaklaştı. Kadın yaralıydı. Polis ve ambulans olay yerindeydi 5 dakika içerisinde. Polis özgürü de alarak karakola doğru yola çıktı. Özgür korkmuyordu ama içindeki kötü düşüncelere de engel olamıyordu. Kadın baygın olduğu için konuşmuyordu. Özgürde kadının karnına saplanmış bıçağa dokunduğu için şüpheli duruma düşmüş gözaltına alınmıştı.

Yaşanan o saçma olaydan sonra özgürlüğünü kaybetmişti Özgür. Tam özgürlüğünü kaybettiği an yağmur yağmaya başlamış, gökyüzü özgürlüğün yok oluşuna ağlıyordu. Öyle bir şey ki özgürlük, beşeri kuşa, kuşu besere kıskandırır. Demir parmakların arkasında nefesin kesilir gibi soluk alırken, özgür olduğunda nefesin kesilse de soluk almanın bir yolunu bulursun. Özgürsen doya doya ağlarsın istediğin an gülersin. Mahkûmsan esarete, gülücükler gözyaşlarını, gözyaşları gülümsemeleri selamlar. Bakarsın dolunaya. Ayin tüm hareketini, yıldızların nerede olduğunu düşünürsün. Gökyüzünün sırrını bile çözdürür mahkumiyet insana. Bir sonraki dolunayda özgürüm dersin. Bir sonraki dolunay mahkûmiyetin en yakin dostudur. Ancak dağlar senindir yollar başkalarının. Ruhun senin olsa da bedenin başkasındır. Ask matematik olsaydı aşkın tersi esaret olurdu. Ki yanlış asklarda esaretin kendisidir zaten.
Daha fazla uzatmadı düşüncelerini. Aya baktı. Dolunaya ramak kalmıştı. Gülümsedi. Ve son sözlerini söyledi.

- "Yârin güneş benim için doğacak."