Sorun Sadece Uyku Bozukluğum Olsaydı İyiydi

Gelecek hakkında hayal kurmayanlar hoşgeldiniz, buyrun şöyle en ön koltuklara. Yaşadığı hayattan zevk almayanlar ortalara doğru geçsin, rutin hayatlar arka tarafa. Mutluluk abideleri terkedin bu sahneyi, küçük dalgalarınıza tenezzül etme enerjisi yok bedenimde. Saat 6, kalkacağım saat 8 30 olan bir gün daha... Bir aktivite içinde bulunmadığınız anda içimi öyle bir sıkıntı kaplıyor ki boğuluyorum. Belki deliyim ve belki bu da bir delinin hatıra defteri, ya da bir adam değil de bir sevda yaratmak istedim, o sevda tarafından yok oldum tüm benliğimle.

Okyanusta bir yelkenli kadar savruk hayatım ve ölü bir ruh taşıyan bedenim. Belki de gerçekten deliyim, bilmiyorum. Mutlu olmak isterken mutsuz olmak olağan ama kendimi yitirmek, adeta yokmuşum gibi yaşamak adil olmasa gerek. Tuttuğum takımın attığı gol umut vermiyor, Tanrının varlığı ya da yokluğu alakadar etmiyor ya da cennet cehennem, vatanı için ölmek isteyen delikanlıdan eser yok, beni önemseyen ailemi ve arkadaşlarımı düşünmek aklımın ucundan geçmiyor.

Depremler oluyor beynimde içimde intihar korkusu var, bir güldü ve içimde ölen biri var.

Metroya binmeye korkuyorum gitgeller çok fazla beynimde, soğuk tren rayları beni arzuluyor soğuk bedenimi hissedebiliyorum,soğuk tren rayları şimdi bir peri gibi şirin, tatlı ve güleryüzlü. Hiç terketmeyecek beni ben olduğum için sevebilecek bir sevgili gibi gülümserken raylar yüzüme gecikirim vuslata tren çoktan gelmiştir ve o tren çoktan geçmiştir. Her kitap sayfasında canım acıyor, kızıyorum. Çok yorgunum beni bekleme kaptan. Çınarlı kubbeli mavi bir liman. Beni o limana çıkaramazsın.