Sessiz Sanıyorlar Beni; İçimdeki Çığlıkları Duyamadıkları İçin!

Sessiz sanıyorlar beni, ben sadece susuyorum; beni asla anlayamayacakları için! Çekingen sanıyorlar beni, ben sadece kendimi korumaya çalışıyorum; bir darbe daha yememek için!

Sürekli dalga geçiliyor ve kaale alınmıyorum bir türlü. Neden, çekingen olduğum için mi, sessiz olduğum için mi, yoksa bana nankörlük yapılmasına izin verecek kadar insanlara hoşgörülü davrandığım için mi? Ben oldum olası sakin ve sessiz bir kızdım asla çekingen değildim. Ama anladım ki insanlar büyüdükçe insanlaşmıyor daha da acımasızlaşıyor.

İlkokulda da hep dışlanırdım öğretmenim sağolsun eğik yazamadığım için etmediği hakareti bırakmazdı...

Orta okulda şube öğretmenim okulun Din Kültürü hocasıydı. Annem kapalı değil diye bana hep 'kafir' derdi sıkı bir din(i)dardı... Haksız yere az dayak demedim ondan, sınıfın popüler kızının annesi kapalıydı, o kız dindardı(!), o kızın ailesi dindardı(!) ama ben dinsizin tekiydim ve bu yüzden her türlü aşağılamayı hak ediyordum... Onun bunun günahı hep bana yüklenirdi sınıfta bir şey olsun hemen 'Hocam kesinlikle İris yapmıştır, hocam telefonunuza çayı döken İris, kopya çeken İris' gibi gibi ifitralar atılırdı üzerime...

Ortaokulda en yakın arkadaşım bir erkekti bu yüzden de çok yargılanırdım, o çocukla ilişkim olduğu söylendi, erkeklerle daha iyi anlaştığım için eşcinsel olduğum dedikoduları çıktı, hatta sınıf öğretmenimiz bile "Ben bir şey bilmem ama İris'in o çocukla ilişkisi varsa ya da bir şey yaşamışsa(!) günahları kendi boyunlarına" dedi... O an keşke ölseydim dedim... Ne demek bir şey yaşamış olmak? Sen beni neyle itham ediyorsun? Ben o zaman 12 yaşında 6. sınıfa giden SBS'ye hazırlanan bir çocuktum... O canım yakın arkadaşımla iletişimi kestim ama yine dedikodular çıktı. 'O çocuk İris'in evine gitti kimbilir neler yapmışlardır' denildi, herkes üstüme gelmeye başladı...

Bu olaylar yüzünden ders notlarım düşmeye başlamıştı ben de proje ödevi aldım, 4 kız bizim evde toplanıp ödev yapacaktık. Arkadaşlarım evime geldi o an başladılar "İris o çocukla burada mıydınız, İris siz yalnız mı kaldınız, İris neler oldu anlatsana söz kimseye demeyiz" dediler, halbuki bu söylentiyi çıkaran onlardı... Çok sinirlendim onları evden kovdum, ertesi günü okulda yemediğim küfür, hakaret kalmadı. En sonunda karar verdim İNTİHAR EDECEKTİM!

Ama beceremedim, o gereksiz insanlar için Allah'a karşı gelmeye değmezdi... Evet, Müslümanım, kafir değilim. Bu gireceğim bir buçuk senelik depresyonun başlangıcıydı sadece, 6. sınıfın son iki ayı okula gitmedim karnemi bile almadım... 7. sınıfta sınıfımı değiştirdim. O zaman rahatlar gibi oldum ama yine peşimi bırakmadılar, adiler herkese dedikoduyu yaymışlar, herkes bana öyle bir bakıyordu ki, sanki dünyanın en kötüsü benmişim, en kötü işi ben yapıyormuşum gibi hissediyordum... Ve 7. sınıf da bitti ama ben bir gün bile okula gitmedim! Ortalamam 12.50, karnemi almaya gittim bütün derslerim baştan aşağı bir... Hayır ben zaten başka bir şey beklemiyordum, sadece kendime inanamıyordum. Sürekli kendime "Ben nasıl bu hale gelebildim?" diyordum...

Sahip olduğum tek şey uzun saçlarımdı... Onlar da teyzemin kıskançlığının kurbanı oldular... Ağlaya ağlaya kestim saçlarımı, kestim hepsini kestim ta ki saçlarım kısacık oluncaya kadar...

Aslında böylesi daha iyiydi. Özgür hissediyordum bir kere. Tarağa dolanmıyordu, canım acımıyordu. Döküldüğü için üzülmüyordum. Banyodan sonra hemen kuruyordu...

8. sınıfta her şey değişti okulumu değiştirdim yeni bir sınıf, yeni insanlar, yeni bir okul..

İnsanlık önemli şey, herkeste bulunmaz...

Hiç çalışmadığım ve dersaneye gitmediğim halde SBS'den 336 aldım, istediğim yere giremedim ama ailem beni özel bir okula yazdırdı. Asıl hikayem şimdi başlıyordu bunu hissediyordum ama çilem bitmemiş demek ki, 9. sınıfın ilk aylarında bir çocuktan feci şekilde dayak yedim, sınıftakiler de "İris suçlu" dediler... Buradan onlara kucak dolusu teşekkürlerimi sunuyorum bana nasıl insan olunmayacağını gösterdikleri için... Sınıf değiştirdim, yeni sınıfımda en yakın arkadaşım vardı ve çok iyi anlaşıyorduk üstelik bir çocuktan da hoşlanıyordum, hissediyordum hayat bana gülecekti!

Hayat bana güldü tabii ama ağzıyla değil malum bir yerleriyle... En yakın arkadaşım dediğim kızın onuncu sınıflardan hoşlandığı, sevgilisi olan bir çocuk vardı. Ona internetten sataşmış, küfür etmiş, sevdiğini de söylemeyi unutmamış... Tahmin etmişsinizdir tabii ki bunu da İris yaptı! Ben o sırada hastaydım, ölüyordum otuzdokuz derece ateşle hastanede yatıyordum... Dost kazığı neymiş ikinci defa çok acı bir şekilde tattım...

İnsanlara yaralarını gösterme, sana vurmak istediklerinde ilk oraya vururlar.

he gibi sürekli üzerime suç atıldığını anlatmıştım kıza, o da 'dur ya şuna bir kazık da ben sokayım' dedi herhalde... Sevdiğim çocuğu benden önce tavladı, onunla utancımdan konuşamıyordum elim ayağım birbirine giriyoru, sözcükler ağzımdan ters çıkıyordu... O da bunu fırsat bildi, bana attığı kazık yetmemiş miydi? Üstelik biliyordu da o çocuğa ne kadar aşık olduğumu...

Ama ben daha bir şey yaşamamışım, onuncu sınıfa geçince ben dil bölümünü, sevdiğim çocuk ile en yakın arkadaşım dediğim kız sayısal bölümünü seçtiler, yanyanaydılar ama sonuçta o en yakın arkadaşımdı en fazla ne yapabilirdi ki?

Tükürdüğümü yaladım, üstüne bir de parlatıp cila attım, onları gördüm otobüs durağındaydılar en yakın arkadaşım dediğim insan aşık olduğum adamı öpüyordu... O an içimden bir şeylerin koptuğunu hissettim... Ağlaya ağlaya eve gittim, evde de ağladım hiç durmadan...

Hayat benim için bir kez daha durmuştu, gece boyu ağlamaya devam ettim sabah ise hiçbir şey olmamış gibi gülümseyerek okula gittim... Hala o kızla konuşuyorum he mısın diyebilirsiniz değilim, sadece yaptıklarından utanmasını bekliyorum...

onbirinci sınıfta okulun en kötü sınıfıyla karıştım, yine dışlanmalar başladı, yine dalga geçmeler, yine acımasızlıklar yapıldı ve dedikodu denen o illet şey yine vardı... Şu anda hala dışlanıyorum ama bir sorsana umrumda mı? Önümde ygs ve lys denen iki önemli sınav varken kimsenin dışlamasını, dedikodusunu çekemem... Çirkinim belki, evet kocaman gözlüklerim var evet zevksizim sana ne? Evet fazlalıklarım var gydiğim her şey sende olduğu gibi güzel durmuyor ama sana ne? Evet güzel gülemiyorum senin gibi erkeler peşimden koşmuyor ama umrumda mı?

En azından ben bana güvenmiş olan hiçkimseyi sırtından bıçaklamadım...

En içten saygı ve sevgilerimle...

#İris