Bu Sessizlik de Nedir Böyle?

Aslında yazılarımı yazarken hiç zorlanmam ben...

İçimden geldiği gibi umarsızca, başkasıda ne düşünür diye düşünmeden, pervasız diye tabir edilebilecek bir dil kullanıyorum bazen. Buğün çok farklıyım, aslında bize alıştırılmak istenen düzene acınası bir şekilde alışmaya başlarken, bugün buna alışamıyacağımı farkettim.

Keşke şehirlerle konuşabilsek. Söyleyebilsem Ankara'ya kim sana ne yaptı da gene bu kara örtüyü örtündün demek geliyor içimden.

Sormak istiyorum ya sosyalizm neyine yetmedi demek istiyorum. Cumhuriyet rejimimiz hiç mi yakışmadı sana be Ankara, söyle demek istiyorum. Ne istediğini öğrenmek ve o istediği her neyse vermek istiyorum Ankara 'ya....

Belki de yüzyılımızın Kemal'i sarı saçlısı mavi gözlüsü olacak kaç tane taze fidanı yitirdiğini bağıra bağıra söylemek istiyorum Ankara'ya!

Milli ruhumuzu, milli irademizi birisi olmadan koca bir rejimin yıkılmasına sebep olucak ilkelerimizi ne kadar da çabuk harcadın Ankara demek istiyorum... Ülkemizde dönen oyunları, bize anlatılan hiçte tatlı olmayan hikayeleri unutalım diye ne kadar çok gürültü çıkarıyorsun Ankara demek istiyorum...

O seste neydi Ankara?

Neden titredi yerler öyle? Ne oldu birden sessizleştin? Dur dur çığlıklar geliyor! Neler oluyor Ankara?

O bir Anne miydi? Yok sanırım bu çığlık bir Babaya ait. Hayır sanırım bu orta okula giden bir kız kardeş. Dede mi dedin? Anneanne mi yoksa babanne mi? Ne dedin bir erkeğin sevgilisi mi dedin? Yoksa bir kızın nişanlısı mı? Cevap ver Ankara!

Hepsinin olduğunu düşünmek istemiyorum.

Ben ygs sınavı çıkışı ölmek için yaşayan o kız olmak istemiyorum. Dünümü ver Ankara. Ondan önceki günümü de, hatta bir 10 sene öncemi geri verebilir misin Ankara?

Ricadan anlar mısın bilmiyorum; lakin senden rica ediyorum...