Bir Gencin Yıkılmış Umutları

Merhaba değerli arkadaşlar ben başımdan geçen olayları anlattım sizlere.

Adım Fırat sene 1996 yılında 1 odalı bir evde dünyaya gözlerimi açtım. İlkokula başlayana kadar çok zorluklar gördüm, yiyecek bir parça ekmek bulamadığımız günler oldu. Babam işsizdi, iş bulamiyordu. Günler birbirini kovaladı ve ben ilk okula başladım değerli kardeşlerim.

Okula başladım ama sorunlarım bitmedi. Hayal olarak da olsa hatırlıyorum, yırtık bir beyaz spor ayakkabım vardı ve ben onunla okula gidip geliyordum. Okul bizim evimize uzaktı. Bütün herkes ya kendi arabasıyla oğlunu okula götürürdü ya da okul servisiyle giderlerdi. Benim okula yuruduğum yoldan geçerken camdan bana bakarlardı. 8.sınıfa kadar da böyle devam etti benim halim.

Değerli dostlarım lisede hem okuyup hem çalışmak zorunda kaldım. Tabiki de babam iş bulmuştu ama işsizken baya bir borçlanmiştik. Bu defa da kazandığı parayı borçlara vermeye başladı. Sabah okula gidip,öğlen 12'de okuldan çıkınca, akşam saat 23:00'e kadar işyerinde çalışıyordum ve ikisini bir arada yurutemedim. Lise 1'de iki defa sınıfta kaldım ve okul hayatım bitti.

Ardından babam barajda çalışmaya başladı. Ben de babamın yanına Hatay'dan Elazıg'a baraj inşaatına gittim ve kaynakçı yardımcısı olarak işe başladım. Yavaş yavaş maddi durumumuzu toparladık yeni ev aldık, yeni eşyalar aldık.

Kendi kendime dedim'ki "artık çektiğin bütün sıkıntılar bitti çalışıp geleceğin için birikim yapmaya başlamalısın" dedim. Fakat nereden bilebilirdim başıma neler geleceğini? Barajda çalışırken iki ayakta da ağrı oluştu, çıktım eve geldim. Hatay'da bir çok doktora gittim birşeyin yok dediler.

İstanbul'a geldim turkiyenin en donanımlı ortopedistlerine muayene oldum ve ameliyat kararı alındı.2 ayakta da kemiklerin çökme yaptığını ve bu kemiklerin traşlanıp kesilmesi gerektiği söylendi bana. Çalışıp kazandığımız bütün para doktora ve hastane'ye gitti.

Hasarlı kemik kesileceği'ne sağlam kemik kesildi Ayağım dahada kotu hale geldi. Ameliyat olmadan önce doktordan ne fiş ne de fatura almadığım için şikâyet etsem de sonuç alamadım. Ayağım daha kötü hale geldi ve ne okul, ne de iş hayatı kaldı önümde. Tedavi olarak biraz toparlandım, fakat çok ağır işler yapamıyorum. Uzun süre ayakta duramIyorum. Eğitim durumum olmadığı için masa başı bir işte de çalışamıyorum. Evdeyim sürekli ve bu hayattan bir beklentim bir amacım kalmadı. Yaşıyorum ama sadece annem babam için yaşıyorum kendim için değil.

Bir sevdiğim kız var o ise hemşirelik okuyor lise'de. Üniversite'de tıp okumayı düşünüyor ve eminim ki ileride biz evlenemeyecegiz. Ben çok caresizim arkadaşlar neden ben bu haldeyim? Ben de herkes gibi bir yerlere gelmek istiyorum. Düzgün bir işim olsun istiyorum. Açık öğretime yazıldım ama baktım ki açık öğretim okuyan bütün yakınların işsizlik sıkıntısı yaşıyor. Ben bu hayatıma nasıl yön vereceğim, bitti mi yani şimdi benim hayatım?