Neden Herkes Çok Acı Çektiğini Düşünür?

Doğduğumuz andan itibaren kaçamayacağımız bir dünyaya hapsoluyoruz. Büyüdükçe istemediğimiz şeyleri yaşıyor bu şekilde hayata devam ediyoruz. Bu süre zarfında katlanmak zorunda olduğumuz şeyler fark ettirmeden bizi değiştiriyor ve ileri ki zamanlarda durup birden düşünüyoruz "Ya ben eskiden böyle davranmazdım nasıl şimdi bu şekilde davranıyorum?" gibi...

Bana göre gerçekten çok ilginç bir durum. Herkes'in o kadar değişik hayat tecrübesi var ki ama hepsinin ortak özellikleri var ve yine özellikle Sinema filminde ki ve dizide ki ana karakterlerinin bizim yaşadıklarımızı anlatması... Sizde bildiğiniz için kısa keseceğim. Ana karakterlerin, yan karakterlerin hep acı dolu bir geçmişi vardır ya da çok zorluklar yaşamıştır değil mi? Filmdeki/dizideki bir karakterin öyküsü sizin hayat tecrübenize benzerdir. Hemen duygusallaşırsınız çünkü sizi anlayan insanlar vardır ve belki düşünürsünüz

"Benim çektiklerimi başkalarıda çekmiş tek ben değilmişim."

Herkes en azından bir filmde bu duruma rastlamıştır ama bizi rahatlatmak için yaşadığımız acının böyle bilinmesi yeterli değildir. Çünkü insanoğlu hiçbir zaman azla yetinmez daha çok kişinin onu anlamasını düşünür ya da sadece sevip değer verdiği insanın onu anlamasını ister. Bu son sözüm "sadece sevip değer verdiği insanın onu anlamsını ister" kısmı yalnızlar için geçerli çünkü onların en çok buna ihtiyaçları vardır. Dikkat edin en çok onların dedim yalnız olmayanların sevgiye ihtiyacı yok demedim yalnız olmayan bir insan aklında ki düşünceler yalnız olan kesimden çok daha farklıdır. Neyse...

Evet asıl sorumuza geri dönelim. İnsanlar madalyonun iki yüzüdür genelde dışarıya tek yüzünü ve güzel yüzünü gösterir. Bu da bana göre başlı başına aptallıktır. Çünkü duygularınızı belli etmeyip herşeye katlanmak size görede aptallık değil mi? Bağırmak istersiniz bağıramazsınız, kaçmak istersiniz kaçamazsınız herşey iyice üstünüze gelmeye başlar en sonunda depresyona girersiniz ve hayata küsüp ölmeyi dilersiniz. İşte o an bu düşünce patlak verir:

"Yaşadıklarımdan dolayı en çok acıyı ben çekiyorum."

Halbuki bu soruyu ve soruları kendi hatanız yüzünden soruyorsunuz. Zamanında duygularınızı belli edip toplum içinde yer edinebilseydiniz insanlara madalyonunuzun tek yüzünü değilde iki yüzünüde göstermiş olsaydınız herşeye katlanmış olmaz ve bu acıyı yaşamak zorunda kalmazdınız. Tabi unutmayın duygularınızı belli etmenize rağmen yalnız kalıyorsanız bir yelerde yanlış yapmışsınız demektir. Bu duygularınızı dürüstçe söylemenizin hata olduğunu değil. Doğru yerde ve zamanda duygularınızı yanlış belli etmişsiniz demektir. Bu yüzden duygularınızı kontrol etmeyi öğrenin.

Not: Saçmalamışta olabilirim kusura bakmayın. Anlık olarak yazasım geldi ve aklımdan geçeni yazdım.