Her Şey Kendi Elimde, Farkındayım!

Yazmak istediğim o kadar çok şey var ki...

Kelimeler yetmez sanıyorum. Başarabileceğime tüm kalbimle inandığım, bulunduğum durumdan kurtulacağım kadar yetecek gücü buluyorum kendimde.

Ama olmuyor. Enerjimi toplayamıyorum. Hep var olan umudum, bu süreç içinde kayboluyor. Nefesim daralıyor kalbim sıkışıyor... Yapabileceğime duyduğum inanç, kendini karanlık bir kuyuya hapsediyor. İstediğimde çıkacak bir güç misali..

Kendimi anlatmak istemiyorum. Kapalı bir kutu misali kalmak istiyorum. O da olmuyor. İlla kendimle ilgili bir şeyler yansıtıyorum etrafa.

Bırak diyorum. Zaten en fazla kaç ay ay sonra göreceksin bu düşüncelerine böylesine önem verdiğin insanları?

Kendimi cesaretlendirip bu düşünceyi kazıyorum kafama adeta. Sonra ne oluyor? Yine aynısı. Kendime ve olan hiçbirşeye karşı, tek bir duygu dahi hissetmiyorum. Olmak istediğim bu değil. Hayat bunu yapmaya zorluyor beni.

Her şey kendi elimde, farkındayım. Kendimi yapmak istediklerime karşı teşvikleyecek o kadar çok şey var ki.. Artık olumsuzlukları atıyorum kafamdan. Kim bilir belki bu da yanlış. Ama denemekten de zarar gelmez. Hayat başlı başına, bir tecrübe değil mi zaten?