Ben Sadece Kendimi Gerçekleştirmek İstiyorum!

Arkadaşlar ben yirmi yaşındayım ve saçlarımda beyaz çok bunun sebebi büyük ihtimal ailem çünkü ben hayatım boyunca yaptığım her işte birazcık destek görmedim tam tersi hep karşısında oldular. Maddi açıdan sıkıntı yok beslenme, barınak, giyinme ya da para olsun hepsi tam takır. Ama ben idealist birisi olarak maddenin varlığına inanmıyorum ve bana sağlananların hiçbiri beni mutlu etmedikten sonra umrumda değil. İdealizm'in ne olduğunu söyleyeyim bilmeyenler vardır muhakkak. ''Hayatta ki her şeyin düşüncede olduğuna inanan öncülüğünü Platon'un yaptığı bir felsefe akımıdır.'' Yani demem o ki ben bunlarla mutlu olamam ama bunlarada mecburum tabi ki.

Ben sadece yaptığım bir işte destek görmek istedim.

Ailem okumamı istiyor ve ben de üniversite öğrencisiyim okumam gereken bölüme bile onlar karar verdiler. Yaz tatillerinde çalışırım, girmem gereken işe bile onlar karar veriyorlar. Aslında bunlar beni çok rahatsız etmez. Mesela şöyle söyleyeyim. Benim bir kuzenim var her aktiviteyi yapmaya çalışır. Bisiklet sürüyor ve ailem onu destekliyor sürekli övüyorlar ve lise 1 terk yani onun değişik aktivite yapması için daha çok vakti oluyor. ''Komşunun çocuğu hesabı yani''. Ama sorun burada devreye giriyor mesela geçen bisiklet aldım ve inanır mısınız bunun için karşımda durdular ''ne gerek vardı, çok pahalı'' diye diye bisikleti satma kararı aldım ve sattım.

Ben hayatım boyunca tarihimizi merak ettim Türk tarihini çünkü kimden geldim, kimim, neler yaptım gibi soruları devamlı kendime sorarım ve cevaplarda tarih kitaplarında. Çok değil geçen sofrada babam bana dedi ki işin gücün kitap okumak doğru bir şey yapmıyorsun diyip yine karşımda durdular. Ben destek istemiyorum ki karşımda durmayın yeter. Böyle bir ailem var yine de hiç ailesiz olmaktan iyidir heralde bilmiyorum belkide herşeyin bir zorluğu vardır. Şimdi istediğim tek şey bir an önce okulumu bitirip çekip gitmek istiyorum bu şehirden uzaklara.

Bunları size anlatıyorum ki aynı şeyler çocuklarınızda yaşamayın eminim benim gibi bir sürü insan var.

Bunları görüp ders almalıyız çocuklarımızı bir kez olsun dinleyelim fikirlerini önemseyelim sizden rica etmiyorum size yalvarıyorum daha duyarlı bir ebeveyn olun. Babam, bir işe kalkıştığında mesela bize söylemez bittiğinde haberimiz olur. 4 tane dairemiz varmış mesela ama ben 2 yıl sonunda öğrendim. Ben dürüst olayım ne yat istiyorum ne de kat açıkcası bunların hiçbiri umrumda değil. Ben sadece yaşamak istiyorum.

Boynumda bir tasmayla değil kendi kararlarımı alabileceğim bir hayatta yaşamak istiyorum.

Babamla ya da annemle asla tartışamam çünkü onlar hep haklılar, hatasızlar ben onların gözünde bir şey değilim. Şuanda üniversiteye ara verdim yine ailemin kararıyla tabi ki ve çalıştığım bir yer var yine ailemin kararıyla tabi ki ve şuanda hastayım hemde hastalıktan bitkin haldeyim ama yarın işe gitmek zorundayım çünkü sözleriyle, laflarıyla bıçaktan ya da kılıçtan daha keskin bir dilleri var. Neden böyle yapıyorlar hiç anlamıyorum ya beni hiçbir ortamda övmezler aksine hep kötülüğümü konuşurlar. Sürekli sen bize bakmazsın hayırsızsın derler.

Ben kendimi gerçekleştirmeye çalışıyorum.

Yani duygularımı kendim kontrol etmeyi öğrenmek istiyorum ama ailemle zor. Özellikle benim gibi özgürlüğüne düşkün çocuklar için.

Ailem ben daha çok küçükken sürekli kavga ederlerdi çok zor bir çocuklukgeçirdim keşke büyüsem derdim. Şimdide keşke küçük kalsam diyorum.

Çok karmaşık ve konudan konuya anlatımlı bir yazı oldu ama inanın çok doluyum ve size tekrar yalvarıyorum. Çocuklarınızla iyi geçinin aslında olduklarından fazlasını yapabilirler inanın bana. Kendi kararlarını kendisi versin en azından istişare edin ve doğru karar vermesinde yardımcı olun ama sakın onu kukla gibi oynatmaya çalışmayın.

Unutmayın çocuklarınızın yaptığı her hatada ailesi daha çok hata yapmasına vesile oluyor.