Bence Ben Değişmeyi ve Döngümü Kırmayı Başarabilirim!

Merhaba,

Ben kendine değer vermekte güçlük çeken biriyim. Sürekli bir suçlu-kurban döngüsü içerisindeyim çevremdeki ilişkilerde. Ayni zamanda köpek gibi aşığım ama sevgi almak ve vermek konusunda da öğrenilmiş tabularım var. Buraya değişmek için çabaladığım süreci yazacağım Belki size de fikir olur ve yorum yaparsınız.

Öncelikle 5 yıllık evliyim. Evlendiğimden beri bir fanusun içinden çıkmış gibi hissediyorum. Aslında üniversite eğitimim ve çalıştığım saygın bir mesleğim var. Ama hem kendi ailem hem kök ailemle ilgili ilişki sorunlarımı çözmek için çabalıyorum. Arkadaşlık ilişkilerimde ise kaçan tarafım ilişki kurmaktan korkuyorum ve üşeniyorum.

Farkındalığım evliliğimin 3. yılında oluştu. Birçok açıdan çıkmaza girdim ve terapi almaya başladım. Terapim sonuçlanmadan terapistim nedeniyle yarı da kaldı. Şimdi ise yola tek başıma devam ediyorum.

Çok okuyan değişime zor alışan ama değişime açık biriyim. Sorunları çözmek için tek taraflı çaba harcayıp çevremdekilerin bir kısmına umudu kesmiş bir kısmına umut bağlamış ve kahramanlık rolü yüklemiş vaziyetteyim.

Küçük bir kısır döngüm var

Kendini sevmemek - > Kendine değer vermemek - > Çevreden sevgi ve değer istemek-> Fedakarlık yapmak - > Kendime değer vermediğim için fedakarlıklarıma karşılık verilen sevgilere karşı minnet ve suçluluk hissetmek - > Öfkelenmek ve borcumu ödemek - > Pişmanlık duymak - > Sinir koyamamak - > Sınırlarımın asılmasına izin verdiğim için kendime kızmak - > Kendimi sevememek - > çevreden beklemek.

Bu çemberi kırmam gerektiğinin farkına vardım.

Ve artık değişim zamanı.

Önceliğim kendimi sevmek.

Önceden izin almadan kendime çorap dahi alamazdım. Kendi paramı kazanmama ve beni kimsenin kısıtlamamasına rağmen. Birinin beni kısıtlamasını ve o çorabı almamayı isterdim. Kendimi zorla kısıtlattırıp sonra beni kısıtlayan kişiyi suçlu kendimi kurban ilan ederdim. Suçlu özür dileyip bana alan tanıyınca bu sefer suçlu ben kurban karşımdaki kişi olurdu. Çünkü ağlar, öfkelenir ve kalp kırardım. Öncelikle bunu kırdım. Hala tam olarak değil. Çemberin etrafında dolaşıyorum. Ama 6 senedir çalışıyorum ve kimseye danışmadan kendime altın küpe aldım geçen hafta. Sadece haber verdim. Geleceği düşünmedim, geçmişte neler aldığımı düşünmedim. Pasaport aldım. İzin istemedim. Çok zordu çok tedirgin oldum. Her an biri kızacak gibi, küsecek ve mücadele etmem gerekecek gibi hissettim ama hiçbir şey olmadı. Mutlu da olamadım. Çok tedirgin oldum ve kendi kendimi manipüle edip bana pasif agresif bir öfke olduğuna inandırdım. Ortamı buna dönüştürdüm. Kendini gerçekleştiren kehanet yarattım. Ama küpe konusunda böyle yapmayacağım. Kendime sürekli bunun bana değer olduğunu telkin ediyorum. Başaracağım.

Çok fazla konuşuyorum ve kendim hakkında çok fazla soru soruyorum. Kendimi beğenmediğim için sürekli ergen gibi etrafıma güzel miyim? Sen nasıl kadınlardan hoşlanırsın? Sence hangi tür ırka benziyorum. Gibi sorular sorup, kendime bakım yapmayarak beğenilmeyecek hale gelip aslında duymak istediğim cevapları alıyorum. Bunu değiştirmek için çabalayacağım. Maceralarımı buraya yazarım.

Sevgiler..