Gerçekten Unutulur mu Her Şey?

Meraba arkadaşlar bu ilk bencem olduğu için eğer yanlış bir şey yaparsam lütfen kusura bakmayın. Bu ara kendimi iyi hissetmiyorum genelde bunu günlüğüme yazarım ama bu sefer bunun çok küçük bir kısmını sizle paylaşmak istedim belki benim gibi hissedenler vardır diye :)

Gerçekten unutur muyuz her şeyi?

Gerçekten yaşadıklarımızdan ders çıkartır mıyız ya da?

Her zaman övündüğüm en büyük özelliğimdir belki duygusuz olmam.. Peki gerçekten duygusuz muyum? Yoksa zaman sadece daha iyi rol yapmamı mı sağladı? Çok şey yaşadım, herkes çok şey yaşamıştır ama ben kaldıramadım, ağır geldi...

Çok üzüldüm, çok ağladım, çok küfrettim ve çok unuttum. Unuttum evet yaşadıklarımı, hissettiklerimi hepsini tek seferde unuttum. Sonradan yine sevdim ama hiçbiri o "ilk sevgi" gibi olmadı...

Hiç bir duygu o "ilk duygunun" heyecanını, masumiyetini vermedi, veremedi. Eskiden severdim, sevdiğim için üzülürdüm ama artık sevemiyorum ve sevemediğim için üzülüyorum. Üzülmemek mümkün mü acaba? Çok şey yaşasan bile vicdanın olduğu sürece üzülmemek mümkün mü? Kaç ay oldu hatırlamıyorum yine üzüldüm, yine çok üzüldüm hem de bu sefer onurumu hiçe sayarak, kendimi hiç umursamayarak... Ve o gün anladım sevgi, aşk, üzüntü, vicdan, güven hepsi yalan, hepsi insanların birbirini kırmasının bir yolu.

O günden beri hissizim hoşlanamıyorum, üzülemiyorum, kimseye karşı herhangi bir his besleyemiyorum ne sevgi ne öfke. Mutluyum bu aralar kendime değer veriyorum, kendimi seviyorum, kendimle vakit geçiriyorum.

Müzik zevkimi değiştirdim, saçımı, tarzımı, davranışlarımı değiştirdim, artık insanlar ne düşünür diye yaşamıyorum, ben nasıl mutlu olabilirim diye yaşıyorum. Yaşıyorum işte onca insanın arasında tek başıma yaşıyorum.

Mutluyum demiştim dimi; özür dilerim mutlu olmaya çalışıyorum.. Geçen gün "o"nu gördüm yine. O güne kadar iyiydim aslında unutmuştum, aşmıştım, devam ediyodum. Aşamamışım...

Sevgi yok içimde artık ama nefrette yok. Çok ilginç, bir zamanlar onurumu hiçe sayıp peşinden koştuğum birine karşı hiçbir duygu hissedememek. Belki de insanı en çok üzen şeydir hissizlik, deli gibi ağlamak, bağırıp çağırmak istersin ama yapamazsın, o bir damla yaş gözünden akamaz işte...

Yine dağıttım konuyu kusura bakma "o"ndan bahsediyoduk. Bakışları, davranışları hiç değişmemiş... Gerçi görüşmeyeli sadece iki hafta oldu bende neyden bahsediyorum tabi ki değişmeyecek. Neyse onu gördüğümden beri iyi değilim, dağıldım. Yok olmak istedim ondan, herkesten uzakta bir hayat kurmak istedim. Konunun onunla ilgisi varmıydı ondan bile emin değilim. Bütün hesaplarımı kapattım, beni tanıyan insanlardan uzak yerlerde takılıyorum, sanırım başardım. Yavaş yavaş unutuyorum artık yaşadıklarımı.

Geçmişte yaşadığım anıları düşündükce hiçbirinin bana bir şey ifade etmediği farkediyorum. Üzüntüler, mutluluklar, birer kelimeden ibaret artık benim için. Unutuyorum evet ama unutmadığım tek bir şey var. İnsanların yaptıkları ve bunlardan öğrendiklerim.

Sanırım sorumun cevabını aldım, evet yaşadıklarımızdan ders çıkartırız. Bu kadar şey yaşamasaydım, bu kadar insan tanımasaydım belki şu an hala ilk günkü salak kız olabilirdim.

Mutsuz muyum? Hayır mutluyum, yalnızım, tek başımayım ama mutluyum.

Umarım hoşunuza gitmiştir ve yazım yanlışım olduysada tekrar kusura bakmayın :)