Hayatımı Kabusa Çeviren Hastalık: Manik Depresif Psikoz

Bundan yaklaşık 2 hafta önce evi toplarken hiç bir sebep yokken hıçkıra hıçkıra ağlamya başladım ve kendimi tutmam mümkün olmadı ta ki ağlamam kendi kendine durana kadar.

İlk defa olduğunda anlık sinir boşalmasıdır filan diyip ciddiye almadım ama ertesi gün derste iken yine sebepsiz yere tatlı tatı dersimi dinleyip not tutarken ağlamaya başladım. Sınıftaki birkaç arkadaş beni dışarıya çıkardı ama ben aralıksız 45 dakika ağladım ve sebepsiz yere.

Psikoloji bülümü okuyorum ve birkaç hocama danışarak doktora gitme kararı aldım. Ertesi gün doktordan randevu aldım ve yolda giderken bu sefer arabada yine ağladım ve kaza yapmamak için uygun gir yere park edip ağlamamın geçmesini bekledim.

Sonunda randevu saatim gelmişti ve doktorun muayenesine girdim. Konuşmaya başladık yalnız yaşadığımı annemin aslında Ermeni olduğunu annem ile babanım ayrıldığını annemin ırkçılıktan yılması sonucu Ermenistan'a döndüğünü annem ailesinin beni Türk olduğum için istemediğini Türkiye'de ise Ermeni kızı olduğum için ırkçılığa maruz kaldığımı babamla aramın bozuk olduğunu tek başıma okuyup çalışıp geçimimi sağladığımı ve tek başıma ayakta durabildiğim için çok mutlu olduğumu her şeye rağmen halimden şikayetçi olmadığımı söyledim özetle.

Yaklaşık 4 saat konuştuk.

En son olarak da bende 16 yaşımdan beri obsesif kompulsif kişilik bozukluğu olduğunu ve bu sebepten takıntı derecesinde titiz olduğumu söyledim.

Obsesif kompulsif kişilik bozukluğu hayatımı o kadar etkilemiyor tamam evimde günde 4 saaten fazla temizlik yapıyorum ama sosyal hayatıma bir etkisi olmuyor lakin bu manik depresif psikoz tam anlamıyla hayatımı zindana çeviriyor.

İyi güzel umutlu düşüncelerim hedeflerim hayallerim elbette ki var ve normal hayatında gayet mutlu biriyim ama şu ağlama seyansları hayatı çekilmez kılıyor. Sebebi tam olrak bilinmiyor ama tahmin edilene göre kişinin sorunlarının tamamıyla kendi başına başa çıkmaya kalkması ve aşırı stres olarak gösteriliyor fakat hayatımda yaşadığım hiç bir sorum beni o kadar da yıpratmadı çok şükür çekilmez bir hayatım olduğunuda kesinlikle düşünmüyorum.

Bu hastalığın sonucu olarak ise kişilik parçalanması ve ileri şizofreni görülüyor yani sorunlarıyla karşı karşı gelince kendi adını bile hatırlamayan ve sorununu kendince çözmek için ahlaki etik yasal toplumsal veya dini hiçbir kuralı tanımayan bir canavara dönüşüyor özetle ağlayan bir bebeği sırf rahatsız olduğu için öldürmekten çekinmeyen ve bunun sonucunda suçluluk duymayan birisi oluveriyor.

Şayet tedavi işe yaraz ve ben yavaş yavaş kendimi kaybetmeye başlarsam ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.

Okulda türlerini gördüğümüz ve yapabiliceklerini düşündükçe deşete kapıldığımız ileri şizofrenlerden biri olmak istemiyorum Dijital Şizofren olarak kalmak istiyorum.