Beni Anlamam Lazım

Baştan sona herkes anlatsam hikayemi ya da vazgeçiyorum sadece bir kişi dinlese. Ben aslında konuşamayanlardanım, anlatamam derdimi. O yüzden böyle bir sitede sadece sakinleşmek amaçlı bence yazıyorum ya :D

Kendimi anlamam için yazmaya ihtiyacım var, başka türlü ne konuşarak ne de şu meşhur ''iç sesini dinle '' gibi meditasyonlarla derdimi anlayamıyorum. Ne kadar garip. Bana benden yakın kimse yok ama beni anlamak için bir sitede belkide kimsenin okumayacağı bir yere yazı yazıyorum. (ki okumamaları daha mantıklı olur, zira akıl hastası ilan edilme olasılığını göz ardı etmiş gibiyim :D)

Bazen beni anlamadığını söylüyor, ben bile beni anlamakta zorlanırken senin uğraşın sanki bir az boşuna diyemiyorum.

Yorgun muyum? dertli miyim? çok mu mutluyum? belki de üzgün. Bilemiyorum, tek bildiğim yazmamın gerektiği. Öyle bir filozof edasıyla yazıp kendimi kendime ispatlamaya çalışıyormuş gibi hiss ediyorum ya da bir psikoloji kliniğinde, bir sürü para verip koltuğa uzanaraktan çocukluğuma gitmiş gibi.

Derdim ne Allah aşkına?

Neden kalbimde ve beynimde benden izinsiz bir şeyler oluyormuş hissine kapılıyorum. Neden durmadan duygu mantık ikilisi arasında eziliyorum. Terk etmeye karar verip neden çekip gidemiyorum. Seviyor muyum? Hayır. peki insana ''sevmiyorsan neden kendini birlikte çekindiğiniz fotolara bakaraktan mal gibi sırıtırkene buluyorsun acaba?'' diye sormazlar mı arkadaşım?

Karar vermek bu kadar zor olmamalı. Tıpkı bir ezik gibi yalnız kalmaktan mı korkuyorsun yoksa? Sana kendimi övüp ''Biz neleri atlattık kızım bu da geçeerrrr..'' dememi bekliyorsun?

Bana yardım etmezsen ortalarda cevap arar durarım bak, yolunu kaybetmiş gibi davranmak yakışıyor mu bize a benim baş belası iç sesim? :( kalp ve beyin olarak kavgayı bırakıp barış bayraklarını dalgalandırmazsanız işim biter anlamıyor musunuz? Aslında ben anlıyorum da derdimin ne olduğunu söylediklerini duymazdan geliyorum dimi?

Bitirmek zor geliyor bana, alışılmadık bir boşlukta kalmaktan korkuyorum. Duyguları sahte de olsa alışmışım her sabah ''günaydın'' her akşam ''iyi geceler'' diyen adama dimi? Bu kadar güçsüz olduğu mu kabul etmemek için kendimi anlamamazlıktan geliyorum ben.Bu zaten benim eski huyum, çocukken annemin camdan ''eve gel '' diye bağırışını duymazlıktan gelip sonrasında azarlandığım günler gibi. )) Adam olamayacak mıyız acaba biz? ))

( Fotoğrafları da yazdıkdan sonra araya serpiştirdim, olur da yazıya denk gelen bir bahtsız olursa en azından okurken canı sıkılmasın hani.)