Anlatamam, Söylemem İçimdeki Hisleri

Hani derler ya "Aşk var mı?" diye. Bu soruyu hıçkıra hıçkıra cevapladım ben kaç kere. Tabiki de var, sonuna kadar var, evet var!

O benim kalbimin yansıması. O benim hayalim. O benim sıra arkadaşım. O benim herşeyim. O benim aşık olduğum kişi. O benim gülümsemem. O benim kalp atışım. O benim nefes alışım. Hayatımda her alanda, her adımımda dahi o.

Ama söyleyemiyorum. Çünkü hayatımızın dönüm noktasındayız. Sonunu bilmediğim bir yolda yürüyorum tek başıma. Ne olacak inanın hiç kestiremiyorum. Belki olacak,belki olmayacak. Ama her daim o aklımda kalacak.

Ona söylemek çok zor olacak gibi geliyor bana. Bilmiyorum ki. Ne söyler,ne düşünür? Olumlu olsa keşke. İhtimaller içinde boğuluyorum. Su beni içine çekiyor ve ben akıntıya kapılıyorum. O an suyun altında tek nefesim yine o oluyor.

Hayatımda aşık olacağıma inanmazdım. Korkardım. Ve başıma geldi. İyiki geldi diyorum bu aralar. İyiki o. İyiki var. Bilmiyor ölüyorum. Söyleyemiyorum. Tekrar ölüyorum. Ölümümü bilebilecek mi acaba bir gün? Onu bile bilmiyorum.

Belki de kavuşuruz be bir gün. Her gün ettiğim dualar boşa gitmez belki. Duyar Allah'ım benim de sesimi. İnşallah. Tek duam o. Tek dileğim o ve onunla geçirebileceğim bir ömür. Yaşım küçük daha. Belki düşünürsünüz geçici heves falan diye. Değil. Hani anlatırlar ya "Aşık olunca anlarsın."derler. Ben anladım işte. O aşk.

Kavuşmamız dileğiyle...