Terapi Alma İhtiyacı Üzerine Konuşalım Mı?

Selamlar

Nasılsınız; dilerim ki sahiden iyisinizdir. Uzun zamandır bu konuyu ele alıp bence yazmak istiyordum bir türlü doğru zamana denk gelemiyordum artık sonunda hayatımda bana acı veren şeyler tekerrür ederken bu konuyu ele almanın tam zamanı deyip geldim..

Başlayalım... Herkes kahvesini çayını alsın ve dürüst bir şekilde şu sorumu düşünerek okusun satırları... Hayatınız boyunca minik de olsa bir anlığına birisiyle konuşup çözüm arama ihtiyacı hissettiniz mi?

Yukarıda sorduğum sorunun cevabına "evet" diyorsanız şayet; bunda utanılacak hiçbir şey olmadığını aksine hepimizin insan olduğunu ve insanların da hem bilinçaltında hem ruhunda hem kalbinde pek çok duygu ve düşünceyi barındırdığını hatırlatmak isterim. Biliyorsunuzdur eminim benden yaşça büyüklerime ve küçüklerime ve yaşıtlarıma saygısızlık olmasın... İnsanız arada bir anlaşılmaya iç dökmeye o kadar çok ihtiyaç duyduğumuz bir an olur ki... Hele ki benim gibi susup susup içine atanlardansanız daha fazla karışıyor dünyanız... Daha fazla boğuluyor ve savruluyor gibi hissediyorsunuz. Bunların hepsi çok normal. Biz insanız. Varoluşsal sancılarımızı yaşarken "neyi-neden- niçin" yaşıyor oluşumuzu fark edebilmek, kendimizi anlamaya çalışabilmek adına çabalamaktır önemli olan. Keşke herkes bu farkındalığa sahip olsa. Buna "delirmişsin" gözüyle bakmasa..

Sadece bizim ülkedeki insanların inanışı mı bu yönde bilmiyorum henüz fakat gözlemlediğim kadarıyla yabancı ülkelerde insanlar çok rahat ve çok doğal bir ihtiyaç olarak görüyor terapi almayı... Ne kadar cesur, ne kadar güçlü bir duruştur bu aslında.. kabul etmek... Kendi kendine çözemediğini, işin içinden çıkamadığını kabul edip paylaşarak çözüme gitmeyi seçmek... Sanırım bizim ülkedeki insanlarda bu yok... İnatla "ben yaparım ben hallederim" inanışı var... evet pes etmemek güzel bir mesele.. Fakat konumuz pes etmek değil aksine yapabilirim demenin farklı bir yolu; terapi alma ihtiyacı...Anlayabilene..

Son zamanlarda özellikle pandemiden bu yana online şekilde bile terapi alınabileceğini bilmeyenlere bildireyim... Bilmemek hiçbir zaman ayıp değil arkadaşlar aksine "bilmiyorum" diyemeyip biliyormuş gibi yapmak ayıptır... Cesur ve güçlü bir şekilde kendini kabullenmek, kendini anlamak kadar daha özgürlükçü ve daha inançlı bir davranış yoktur dünyada. Biz önce kendimize sığınırız sonra başka kollara.. Eğer bizde kanayan, kanadıkça bizi sarsan bir yer varsa herkesten kaçıp kendimize sığınmak istediğimiz o özel anlarda hep dibe düşeriz... Önce kendine iyi gelmeli insan... Kendine derman olabilmeli ki başkalarına da hem iyi gelebilsin hem de derman olabilsin..

Yok benim meselem terapi alacak kadar derin değil ama hani arada bir kayıyor ayağım, gücüm kayboluyor diyorsanız uzun zamandır takip ettiğim ve aşırı sevdiğim psikologların isimlerini vereyim. Belki size de iyi gelir. Bu yukarıda gördüğünüz güzeller güzeli kadın psikolog Merve Başibüyük... Spotify 'da podcastleri var sanırım.. hiç bakmadım ama videoları hep podcast havasında. Huzur verip farkındalık sağlıyor..

Ve Beyhan Budak... Kendisinin bende bir kitabı da var. Yüreğindeki insan sevgisini insanları iyileştirmeye, şifa olabilmeye adamış bir psikolog. YouTube'da pek çok videosu var. Babacan bir tavırla sanki karşınızda biri size öğüt veriyormuş gibi sakinleşebiliyorsunuz ve anlayabiliyorsunuz sebebinizi...

Son olarak bilenleriniz, denk gelenleriniz bilir, tanır artık çünkü kimi ünlü kimi ünsüz oldukça yara almış insanların gelip hayat hikayelerini anlattıkları bir programla insanlara el uzatan bir isim psikolog Gökhan Çınar. Ve kendisi de o kırmızı koltuğa oturup hayat hikayesini anlattı..

Hepimiz bir insanız arkadaşlar. Her insan bir kitaptır okuyabilene anlayabilene... Her insan bir ayna misalidir bakana, görebilene...

Dilerim ki farkında olduklarımızı çözebilecek güce ve imkana sahip olup; bu durumu karalamadan, yanlış anlayıp vazgeçmeden; daha cesur ,daha özgür insanlar haline geliriz.