Öldürmeyen Acı Seni Güçlendirir

Öldürmeyen Acı Seni Güçlendirir

Şair nasıl şair oldu, müzisyen nasıl müzisyen? Acılara katlanmayı bilerek. Onunla yaşamaktan zevk duyarak oldular. Sıradan insanlardan farklı olmalarının en önemli nedenidir. Onların bir sorunu vardı. Bunu yansıtmak üzere kendilerini geliştirdiler ve tarihe isimlerini yazdıklar.

Hayattaki amaçları nasıl unuturum değil, nasıl yaşatırım oldu. Ateşleri asla sönmesin istediler. Söndüğünde yenisini yaktılar. Aykırı ruh olarak yaşadılar. Olgunlaştılar. Onlar özel insan oldular. Biraz da yetenekleri sayesinde. Ama senin böyle bir şansın yok. Neden en azından kendini özel hissetmeyesin ki?

Ben her saniye düşünürüm. Boş olduğum her an. Aslında dolu olduğum anlarda bile. İlk söyleneni kafam başka yerde olduğu için anlamam. Siz ne kadar düşünüyorsunuz? Düşüncelerinizi kurcalayan sıkıntılar var mı? Yoksa hepsini unuttunuz mu? Sizin için üzüldüm, eğer hepsini unuttuysanız tabi.

Herkes unutmak için çabalıyor. Bir şeyleri kafalarından silmeye çalışıyor. Yöntemler uyguluyor. Denemedim, bilmiyorum. Belki de unutuyorlar. Ama unutmak ne kadar işe yarar. Siz unuttuktan sonra eski ben oldunuz tekrar.

Oysa insan sürekli kendini geliştirmeli. Sürekli yenilik peşinde olmalı. Cam gibi kırıldıktan sonra kırıklarını ve kırıntıntılarını incelemeli ki insan olduğunu unutmasın. Hatalarını görebilsin. Acıları her an aklının bir köşesinde olsun ki bir anlam çıkarabilsin. Bunun üzerine düşünsün ve sahip olduğu değerler ömür boyu onunla yaşasın. Bir dahaki hüzünlerde gözlerinden değil de kalbinden ağlasın ki hayatı gerçek anlama kavuşsun.

Özgün bir hayatı olsun.

Başkalarına benzemesin.

Farklı olsun. Farklı hissetsin.

Unutmayın. Hayatı aslında anlamlı kılan acılardır.

... ve seni öldürmeyen her acı daha da güçlendirir.

Okuyanlara teşekkürler. Yukarda yazdıklarım yanlış anlamasın. Mutsuz yaşanması gerektiğini düşünmüyorum. Sadece insanlar acılarını unutmamalıdır diye düşünüyorum.

:)