Mutlu Olabilmek İçin Ne Kadar Harcayabilirsiniz?

Sakinleşmek için ekseriyetle yazı yazıyorum ama daha derin öfkelerimi dindirmek için daha pahalı hediyeler de aldığım oldu kendime. Kredi kartı hesap özetini anlatmayacağım burada ama bir çoğu aslında ihtiyacım olmayacak pahalı şeyler işte.

Tatiller dışında...

Benim için en pahalı şey “zaman” şu aralar. Yetmiyor çünkü hiçbir zaman bana zaman. Hani bazen maaşını/harçlığını aldığın gün; daha eline bile geçmeden tükettiğin olur ya! İşte onun gibi bir şey oldu zaman benim için. Her sabah; sabah sabah daha sabah ereksiyonunun tadını bile yaşayamadan planlanmış işlere yetişmem gerekiyor. Hülasa sabah işemesiyle birlikte güzel olan her şey şehrin kanalizasyon sistemine uğurlanıyor.

Eskiden, yani harcayacak zaman çokken, arkadaşlar para toplayıp mahalle bakkalından tek dal sigaraya talim ettiğimiz zamanlarda bugünlerin hayallerini kurmuşluğum oldu birkaç kez...

Birçok kez...

Sık sık...

Aslında hep!

Hani arabana atlayıp, arabanın teybinde son ses müzik dinlerken bir yerelere giden film kahramanın çeşitli zaman dilimlerindeki parçalarından yapılan kolajlara öykündüğümüz Amerikan filmlerindeki gibi. Çok değerliydi o zaman böyle şeyler ya da işte biz öyle sanıyormuşuz.

Bundan sonrasını fon müziği eşliğinde yazarken ben, sizin neyiniz eksik okurken?

Oysa zamanmış en değerli şey. Hayalini kurduğum her şeye sahibimim şu an ama sahip olduğum en değerli şeyi satarak… Zamanımı.

Oturup size şimdi burada zaman yönetimini şöyle yapın böyle yapın diye didaktik skim sonik tavsiyeler vermek gibi bir niyetim yok. Ne halimiz varsa görelim hepimiz, ayrıca hatırlatmak isterim burası benim bencem, istediğimi yaparım ama yapmıyorum. Kimseye akıl satacak zamanım yok.

Asıl demek istediğim,

Kızım kendine oyuncak seçerken önce hayır dedim ama yüzündeki çaresizliği gördüğümde bir anda tüm o "bol vakit zengini" olduğum günler geldi aklıma. Verebilecek zamandan başka hiçbir şeyimin, ve dahi bu zamanı satmak için karşımdakini ikna edebilecek kelimelerimin bile olmadığı zamanlarım. Oysa onun mutlu olabilmek için harcayabileceği tek şeyi “zamanı”.

O günden beri, kendisi için yapılan alış-verişleri özellikle kendisine ödettiriyorum. Kendisine bir şeyler alabilmek için büyüme hırsı olmasın diye. Heyecanı arkası dönükken bile buradan belli oluyor. Yalnızca, yaşamış olduğunu mutlulukları zamanı geldiğinde kendi çocuklarına yaşatabilmek için büyüsün istiyorum.

Ortadaki fotoğraftaki postürüne baktıkça gözlerim nemleniyor hep. Kalbi nasıl da pır pır atıyordur kim bilir. Şimdinin zaman zengini, büyüdükçe fakirleşecek benim gibi. Oysa o oyuncağın bedeli benim için ederi en fazla 2-3 dakika filandır, kızım içinse koskocaman kucak dolusu mutluluk.

Hangimiz daha zenginiz anlamadım ya la ben.