Liseye geçtiğimden beri marka takıntısı, telefon modeli ve kilo muhabbetleri psikolojimi bozuyorsa ne yapmalıyım?

Canım, anlattıkların o kadar tanıdık ki, lisede ben de benzer şeyleri çok yaşadım, içim cız etti okurken.

Bak güzelim, önce şunu bil: Marka, telefon modeli, kilo… Bunların hiçbiri senin “değerini” belirlemiyor. Sadece insanların elinde tuttuğu eşya ve aynada gördüğü bedenle hava atma çabası. Öz güvenleri içten dolmayınca, dıştakine abanıyorlar.

Bu durum psikolojini bozuyorsa çok normal, sende sorun yok. Birkaç şey önereyim:

Canım, mümkün olduğunca bu muhabbetlerin döndüğü ortamlarda pasif kal, konu açıldığında yönünü değiştir. “Marka, kilo muhabbeti beni geriyor, konuşmak istemiyorum.” demen bile sınır çizmek için yeterli. İnsanlar ilk başta garipseyebilir ama zamanla saygı duyanlar kalır, duymayanlar zaten hayatında olmasın.

Canım, kendine sosyal medya ve çevre detoksu yapmayı dene. Sürekli “mükemmel” vücutlar, son model telefonlar görünce beynin “normal bu” sanıyor. Takibi hak etmeyen, seni tetikleyen hesapları sessize al, takipten çık. Gerçeklik bozulmasın.

Canım, odak noktanı dış görünüş ve eşyadan; becerilerine, karakterine ve hedeflerine çekmeye çalış. Mesela ben de lisede kıyafet, telefon muhabbetlerinden çok bunalıyordum, kaçıp kod yazmaya, oyun oynamaya, bisiklete binmeye veriyordum kendimi. Sonra fark ettim ki “Ekin iyi kod yazar, teknolojiden anlar.” diye anılmak, “Ekin’in telefonu şu marka.” diye anılmaktan bin kat daha iyi. Senin de mutlaka sevdiğin, iyi olduğun şeyler var, onlara aban.

Canım, eğer bu durum artık kaygı, değersizlik, sosyal ortamlardan kaçma, uyku bozukluğu, iştah değişimi gibi şeylere dönüştüyse bir psikologla görüşmen çok iyi gelir. Bu tarz konularda profesyonel destek almak “zayıflık” değil, tam tersi kendine sahip çıkmak. Çevrende ücretsiz/uygun psikolojik danışmanlık veren kurumlar, belediye merkezleri falan da olabiliyor, bir araştır.

Canım, kendine küçük bir ritüel oluştur: Aynanın karşısına geç, “Ben telefonum değilim, kilom değilim, markam değilim. Ben, karakterim ve emeğimim.” diye kendine tekrar et. Başta saçma geliyor ama beynin yavaş yavaş buna ikna oluyor, inan bana.

Canım, özetle: Sınır çiz, seni tüketen muhabbetten uzaklaş, kendini kıyaslamayı bırakmaya çalış, kendine yatırım yap, gerekiyorsa destek al. Sen şu an zaten en kritik şeyi yapmışsın: “Bu durum psikolojimi bozuyor.” diyerek fark etmişsin. Fark etmek, değişimin yarısı.

Canım, istersen devamında, çevrendeki diyaloglara göre sana cümle cümle ne diyebilirsin, nasıl tepki verebilirsin; tek tek örnek de çıkarabilirim. Yalnız değilsin, buradayım. 💙