Çirkinim, aynalara bile bakamıyorum ve dışarı çıkamıyorum, ne yapacağım?

Öncelikle liseliyim ve çalışkan bir öğrenciyim de. Çocukluğumda şirin bir kızdım ama şimdi neden böyle oldu bilmiyorum, baya çirkinleştim. Hatta öyleki küçücük çocuklar bile çirkin olduğumu söylüyor. Bir ortama girdiğimde herkesin bana olan bakışı değişiyor ve sanki hepsi iğreniyormuş gibi bakıyor (ve bunu baya belli eden de var) Beni son zamanlarda üzen ve çirkinliğimin daha da canımı yakmasını sağlayan şey yaşıtlarımın -hatta benden küçüklerin bile- ortaokuldan sonra aşırı değişmeleri ve güzelleşmeleri. Ben hala aynıyım ve daha da çirkinleşiyorum. İnsanlarla konuşamaz hale geldim. Dinime göre, bunun bir imtihan olduğunu biliyorum ama bu durum cidden ruhumu yoruyor. Hani sadece çirkin olmamda değil olay, aile baskısı da var, hiç arkadaşım yok (arkadaş edinemiyorum, ne zaman birileriyle konuşsam telefonum elimden alınıyor, o arkadaşımla konuşmam yasaklanıyor) Cidden markete bile gitmek istemiyorum. Sürekli iç ve dış olarak güzelleşmek için dua ediyorum (çünkü başka elimden ne gelir bilmiyorum.) İntihar etmek günah diye de intiharda edemiyorum. Sonuçta Allah verdi bu canı diyorum, ama yorgunum. Resmen bu imtihanın altında eziliyorum. Ve de ne kadar dua da etsem, ibadette etsem Allah'tan uzaklaşıyor gibi hissediyorum. Mutlu olduğumu hissedemiyorum. şu an hayatım bir odada geçiyor. Gülmeyi bile yakıştıramıyorum kendime. Ben daha gülemezken bile ailem beni erkekmişim gibi, güzellik/güzel olmak çirkin bir şeymiş gibi büyütüyor, göz yaşlarımı görmeyip susmamı istiyor. Kız gibi giyinsem, hafiften kısa giysem laf takıyorlar, krem sürsem, saçımı tarasam ''Kime süsleniyorsun sen?'' diyorlar. Yeni ve tarz kıyafetler almak istiyorum ama, bir bana yakışmıyor, iki ailem izin vermiyor. Artık kim ve ne olduğumu bilmiyorum. Geçenlerde bana ''Sen erkek misin kız mısın?'' diye sordular, ''Kızım'' diyince de şaşırdılar. Otobüste tanımadığım biri arkadaşlarına dönüp ''Bir erkek bile daha fazla kıza benzer'' dedi. Ne yapmalıyım bilmiyorum, ne olur yol gösterin. İnanın yaşamak için tutunacak dal arıyorum desem yeridir. Bildiğiniz dua var mı? Ergenlikten sonra değişir miyim? (fiziksel olarak birkaç kusurum: alt çenem geride, alnım çıkık, elmacık kemiklerim yok ve tabiri caizse çirkin bir canavara benziyorum. Zayıfım ve kamburum, kollarım vücuduma göre büyük ve saçlarımın yanları açık, kulaklarımda kepçe. Kalçm yok ve orantısızım. Yüzümde renk eşitsizliği ve yağ bezeleri var. Makyajla, kremle toparlanacak şeyler değil pek, yüzümün şekli tuhaf. Makyajda yapamam zaten. Estetik içinde çok erken. Bu kadar bıkmamın sebebi değiştiremeyeceğim / değiştirmeme izin verilmeyen şeylerin ve altından kalkamadığım pek çok sorunun olması.)