15 Temmuz ile ilgili gerçekten neler hissediyorsunuz, o gece sizde nasıl izler bıraktı?

2001 doğumluyum. 2016 yılında 15 -16 yaşındaydım. O akşam Galatasaray'ın kupa maçını izliyorduk. Ablam ise Twitter'da dolaşıyormuş Bir anda, "Baba, bir şeyler oluyor ama anlayamadım. Haberleri açın." dedi. Televizyonu açtığımızda ekranda son dakika haberleri bazı kanallar hiç çekmiyordu canlı yayın veriyordu kanal’lar Ne olduğunu anlamaya çalışıyorduk.

Bir süre sonra Cumhurbaşkanı'nın meydanlara çıkılması yönünde çağrı yaptığını öğrendik. Biz de darbe girişiminin ilk gecesi meydana gittik ve sabaha kadar orada kaldık.

O gece hiçbir şeyden haberimiz yoktu. Ne olacağını, sabahın nasıl olacağını bilmiyorduk. Herkes büyük bir belirsizlik ve endişe içindeydi. Ben de Kelime-i şehadet getirdim. Kendimi çok çaresiz hissettim. O duyguyu tarif etmek gerçekten çok zor. Ne olduğunu tam olarak anlayamıyor, sadece bekliyorduk. Aradan yıllar geçmesine rağmen o gecenin yaşattığı korku ve belirsizlik hissi

15 Temmuz gecesi bende en çok kalan duygu belirsizlikti. Televizyonu kapatamadan geçen saatleri, sürekli gelen haberleri... O geceyi herkes farklı yaşadı ama ortak olan şey sanırım uzun süre unutulmayacak bir iz bırakmış olması. Aradan yıllar geçse de o geceyi düşündüğümde ilk aklıma gelen şey, yaşananların sıradan bir gün olmadığı oluyor. Geçmişe dönüp bakmayı sağlayan çalışmalar da bu yüzden ilgimi çekiyor. Bu kapsamda VakıfBankın ev sahipliğinde açılan İrade Bizim, Zafer Bizim sergisini görünce dikkatimi çekti. 15 Temmuzu hafızada yer eden yönleriyle ele alan böyle bir sergiyi yerinde görmek farklı bir deneyim olabilir diye düşünüyorum. 20 Ağustosa kadar açık olduğunu öğrendim. Ben de uygun bir zamanda gidip gezmeyi planlıyorum. Bazen bir dönemi yeniden anlamanın en iyi yollarından biri, o dönemi anlatan sergileri sakin bir şekilde gezip kendi hatırladıklarınla anlatılanları yan yana koyabilmek oluyor.