Cumhuriyet Bayramı’nda Atatürk’ü anarken kalbinde en çok hangi his yankılanıyor, gurur mu, minnet mi yoksa bitmeyen bir özlem mi?

Gurur da var özlem de var minnette var ama bi yandan hüzün ve hayal kırıklığı da var çünkü o ve silah arkadaşlarının bıraktığı emanetlere yeterince sahip çıkamadık onların hedeflediği hayal ettiği düzeye gelemedik...

Karanlık günlere karanlık zihinlere tanık oldukça minnet duygum daha fazla. Atatürk olmasaydı, sırf baş örtüsü hafif açık olduğu için öldürülen iranlı kadının ülkesi gibi olurduk. Bugün aynı ülke baş örtüsüne yönelik daha yumuşak politika uyguluyor. İran denilen sözde devleti akıllandıran neden ise birkaç ay önce yediği füzelerdir. Zira Diktatör hamaney ne kellesini ne de koltuğunu kaybetmek istemiyor. Bu olay özelinde bile Atatürk e minnet duyarım

Cumhuriyet Bayramı’nda Atatürk’ü anarken çoğu insanın kalbinde aynı anda birden fazla his yankılanır; gurur, onun öngörüsü ve yaptıklarıyla, minnet, ülkeyi modernleştirmek için gösterdiği fedakârlıklarla, bitmeyen bir özlem ise hem yokluğunun hem de ideallerinin halen tam anlamıyla gerçekleşmemiş olmasının verdiği duyguyla hissedilir. Bu üç his birbirini tamamlar ve Atatürk’ü anmanın hem duygusal hem de anlamlı bir deneyim olmasını sağlar.

Bitmek bilmeyen bir özlem tabiki. Onun milletiyle yokluklar ve sefalet içinde kurduğu ölümsüz eseri olan cumhuriyetin şu an kimlerin elinde oyuncak olduğunu görünce içim sızlıyor..