Ne Mutlu Türk'üm diyene demekten neden gocunayım?

neyi yanlış söyledim sen söyle niye karşı çıktın şimdi

Pardon da Benim varlığım neden Türk varlığına armağan oluyor? O Türk benim anadilimde Spas dediğim için beni ötekileştirmeye çalıştığı halde.

empati mi yapsak biraz? bir ırk ülkede bir sorun olmadığı halde biz kürt harekatı başlatıyoruz diye terör örgütleri kurmuş, (pkk vs) yetmemiş kendisine her kürt diyen toplumda curcuna yaratmış

burada onlar mı bizi lekeledi yoksa biz mi yeterince tepki veremeyip örgütler ve bu toplum yamyamları bizi temsil etmiyor diye sesimizi duyuramadık?

Empati yapalım mı biraz ilk başta Kürt olduğunu unutma.
Sen Türk değilsin, Kürt’sün.
Annen veya baban evin içerisinde belki de kırık Türkçe ile konuşuyordur. Onlar konuşmuyorsa bile nenelerin dedelerin konuşuyordur.
Aslını inkar etmemeyi öğren.
Bugün PKK’nin neden çıktığı ile ilgili empati kur.
pekeke dememin nedeni Kürtçe söylemememdir.
Türkçe söyleseydim pekaka derdim.
Cem Ersever, Ayhan Çarkın gibi birçok devlete çalışan görevlilerin kitaplarından oku kürdün kafasına geçirilen ölüm fermanlarını gör. Zilan’da Dersim’de PKK mi vardı? Kürt tarihini oku CHP’nin Zilan’da Dersim’de Kürtlere neler yaptığını gör.
Bu kadar ezilmiş soykırım ferman görmüş bir halkın eline silah sıkıştırılmaktan başka ne yapılabilirdi.
Kürt istemez miydi demokratik bir yol ile kendi etnik kimliğini lanse edebilsin?

ortada bir yanlış varsa eline silah alıp diğer devletlerin maşası haline gelip vatan dediğimiz yere silah doğrultmak mı çözüm?
bak ne hale getirdi..
her şeyi daha beter hale getirdi,

kürtlük harekatı günün sonunda alexlerin, mariaların elinde piyona dönüşmüş bir şeye dönüştü.

terörizmin savunulacak hiçbir yanı yoktur, o günden bu yana yaşanan haksızlıklar kalemle karşı çıkılsaydı bugün Kürtlük çok daha farklı yerde olacağına katılmıyor musun yoksa?

Zilan’dan Dersim’e Dersim’den Roboski’ye Roboski’den Ankara Garı patlamasına hep mi yanlış anlaşılma vardı? Kürt ataları Şex Said’in Seyid Rıza’nın hala mezar yerleri yok. Cumartesi anneleri hala PKK olmadan önceki süreçte kaçırılan çocuklarının kemiklerini arıyor. Güldürme beni daha fazla. Kürtler’e göz göre göre ferman yapıldı bütün dünya izledi kürdün tek çaresi kalemi olsaydı Kürt bugün yoktu.
Silahlı mücadeleyi savunmuyorum, silahlı mücadele olmasaydı başımıza gelecekleri de hepimiz tahmin edebiliyoruz.
Bide şöyle düşün sana gülle tankın topunu mermi atana kalem mi göstereceksin?
Savaş yanlısı değilim.
Rahmetli Aram Tigran’ın bir sözü var.

Dünya’ya bir daha gelirsem, ne kadar tank, tüfek ve silah varsa hepsini eritip saz, cumbüs
ve zurna yapacağım. Diye ben hala bu sözün savunucusuyum.

Ulan vatan dediğin yer annene babana b*k yedirecek sen oturup izleyecek misin? Türkün taktığı göz bakış acısıyla bakma Kürdün bide bakış acısıyla bide bak madem bu kadar çok empati kurmak istiyorsun?

Kardeş, seninle açık açık konuşalım. Öncelikle şunu söyleyeyim: Kürt olduğumu unutmuş değilim. Annem, babam, dedelerim, nenelerim… Hepsinin dilinde, yüreğinde o Kürtçe “Spas” var, o yaşanmışlık var. Kimliğimle barışığım, bunu inkar etmem mümkün değil. Ama bir yandan da bu topraklarda beraber yaşadığımız gerçekleri görüyorum. Türk ırkı, evet, bu ülkenin temelini atanlardan biri; ama bunu söylerken diğer etnik kökenleri, Kürtleri, Arapları, Çerkezleri yok saymıyorum.

Hepimizin bu topraklarda emeği var, kanı var, gözyaşı var. Sen diyorsun ki, “PKK neden çıktı, empati yap, Kürt tarihini oku.” Haklısın, tarihimiz acı dolu. Zilan’da, Dersim’de, Roboski’de yaşananlar unutulmaz. Şeyh Said’in, Seyid Rıza’nın mezar yerleri bile hâlâ kayıp. Cumartesi Anneleri yıllardır evlatlarının kemiklerini arıyor. Bu acılar, bir halkın ruhuna kazınır, inkar edilemez. CHP’nin o dönemki politikaları, devletin yanlışları, Kürtleri ötekileştiren adımlar… Evet, bunlar oldu ve bu ezilmişlik, birilerinin eline silah almasına zemin hazırladı. PKK, bu öfkeden, bu çaresizlikten doğdu, bunu görüyorum. Ama şunu da sormak zorundayım: Silah bu yaraları sardı mı, yoksa daha mı kanattı? Tarihe bakalım: Her kurşun bir gözyaşına, her bomba bir umudu gömmeye dönüştü. Evet, Kürt halkı ezildi, ama silahlı mücadele bu halkı özgürleştirdi mi, yoksa daha derin bir batağa mı sürükledi?

Tanklara kafa tutmak cesaret, ama o tankların gölgesinde büyüyen çocuklar, gençler ne kazandı? Silah, Kürt’ün haklı davasını dünyaya anlatmak yerine, onu başkalarının oyun tahtasında piyon yaptı. Ben diyorum ki, asıl cesaret kalemi kaldırmak, hakikati haykırmaktır. Aram Tigran’ın sazı, bir mermiden daha çok şey anlattı bu dünyaya. Cumartesi Anneleri’nin sessiz çığlığı, bombalardan daha çok vicdan uyandırdı. Seninle aynı yere varmak istiyorum: Haksızlık karşısında susmak olmaz. Ama savaşmak da çare değil. “Kürt demokratik yollarla kimliğini lanse edemez miydi?” diyorsun.

Edemezdi, çünkü o yollar kapatıldı, haklısın. Ama şimdi, bugün, o yolları açmak için kan dökmek mi lazım, yoksa siyasetle, sanatla, iradeyle dünyayı peFORMATn peşine takmak mı? Barış, zayıflık değil, en büyük direniş. Silah bizi böldü, kalem bizi birleştirir. Ben “Türküm” derken kimseyi inkar etmiyorum, aksine bu topraklarda kardeşliği savunuyorum. “Türkiyeliyim” demek bana Türkleri yok saymak gibi geliyor, çünkü bu toprakların ortak tarihini, emeğini görmezden gelmek istemiyorum.