Geceleri deprem korkusu yaşıyorum, moralim kalmadı. Ne yapacağız biz böyle?

İnan hiç bilmiyorum toplum olarak çöküş yaşıyoruz resmen huzur diye bir şey kalmadı ne doğru düzgün uyku uyuyabiliyorum ne de yediğim içtiğimden bir şey anlıyorum. Psikolojim yerlerde sürünüyor göçük altında kalan o insanları düşünmeden edemiyorum düşündükçe çıldırıyorum. Hayat cehenneme döndü adeta, oturduğum binada sıkıntı yok ama genede tedirgin oluyorum. Birde yetmezmiş gibi aon yaşanan 7.6 şiddetindeki sarsıntı vertigomu tetikledi uzun zamandır uykudaydı uyuyan devi uyandırdı 24 saat deprem oluyor beynimin içinde şu an görüş yazarken yer altımdan kayıyor gibi oluyor. Kafatasımda ve kollarımda ayaklarımda baskı oluşuyor. Yerçekimini çok yoğun bir şekilde hissediyorum. Toplum olarak ders alamadığımız müddetçe bu durum yıllardır bu bir ders olur diyoruz ama sonuç hep aynı her deprem aynı şeyi konuşuyoruz. Bu depremde unutulacak ve gene ders çıkarmayacağız ve bir sonraki depremde aynı konumda olacağız

Haberler çok yönlendiriyor, korkutuyor. Bence fazla izleme, benim de duygularımı allak bullak ettiler. Düşündürtçelere maruz kaldığımız için bir çok şeyi göremiyoruz. Orada bir tek bina ayakta kalmadı. Resme dikkat et sağlam binalar, orada da var. Yıkılan binaların yüzde 95'i 99 öncesi binalar olduğu söyleniyor, ne kadar doğru bilmiyorum. Japon bilim adamı Türkiye'nin deprem mevzuatı bizden çok daha katı diyor ve ekliyor, sıkıntı denetimde. Algılara değil, istatistiklere değil, gerçek verilere bakmalı. Bir bina yıkılmış, yanındaki sağlam, gerçek veri bu. İnsanlar binalarını test ettirebiliyorlar. Bu korku bina sakinlerinde varsa, mutlaka bir test iyi gelir. Tek gerçek var ölüm! Bunu doğal vaktine taşımak insanların elinde, yerer ki kendilerine değer versinler. Geçmiş olsun hepimize😞

Yeni nesil eski kafalı insanların kaderine mahkum maalesef. Şimdi bir apartmanda para toplayıp bina güçlendirme yapalım desen bı iki kişiden fazla bulamazsın. Herkes durumum yok , saçmalama, nerden çıktı ne gerek var falan der. Çünkü başına gelene kadar inanmaz. Sonra onun bedelini çoluk çocuk gençler öder. Onların seçim yapma şansı da yoktur. O yüzden imkan olursa kaçıp kendini kurtarmak gerekir. Her zaman anne baba diye büyük insan diye kendini onların kaderine teslim etmemeli insan, hatta onları da uyarmalı ama işte bazıları anlamaz.

yani
depremi yaşayan birisi olarak ben aynı durumdayım
gün aydınlanmadan uyuyamıyorum gündüz de olabilir elbet ama sanırım daha iyi hissediyorum gündüzü görünce..
zamanla geçecek biliyorum ama bu süreç gerçekten zorlayıcı