Kusura Bakma Bir Tanem, Bu Akşam Eve Gelemeyeceğim

Biliyorum söz vermiştim sana. Bu hafta sonu beraber geçirecektik. Ama işlerimi halletmek zorundaydım.

Kızacağını bildiğim için eve gelirken sana en sevdiğin çiçekleri aldım. Kır çiçeklerini seviyorsun biliyorum.

Ama üzgünüm. Sanırım gelemeyeceğim bugün eve.

Ulaşamazsın bana. Telefonum da zarar gördü. Ankara trafiği durgun fakat etraf çok kalabalık bitanem. Her yer yangın içinde. Kalkamıyorum. İnsanlar toplanmış..Konuşuyorum ama kimse duymuyor beni.

Hiç bir şey hatırlamıyorum. Hatırladığım son şey sana çiçek almak ve beni sana getirecek olan otobüse binmekti. Bir gürültü anımsıyorum. Gerisi hayal meyal şeyler işte.

Bitanem... Kızımızı öpsene benim için. Ben öpemeyeceğim sanırım. Kollarımdan ve ayaklarımdan tuttular beni. Bir şeye koyuyorlar. Niye duymuyorlar beni? Bırakın beni, evime gitmeliyim diyorum ama umursamıyorlar.

Beni içine koydukları şey buz gibi. Üstümü örtüyorlar. Sağ olsunlar. Üşüdüğümü anlamış olmalılar. Ama soğuk dışında bir şey hissetmiyorum.

Fermuar sesi duyuyorum. Uyku tulumundayım sanki. Bir el çekiyor fermuarı. Yüzüme kadar. Çığlık çığlığa bağırmak istiyorum... Ama nafile...

Bitanem, üzgünüm bu gece gelemiyorum.

Terör kurbanları anısına...