Sen Gittin Adın Kaldı, Dostlar Seni Hatırlıyor: 123. Yaş Gününde Aşık Veysel!

Onu bu sözleriyle hatırlıyoruz çoğumuz. Kendisi sade bir hayatı, tek varlığı olan sazıyla ve hakkıyla yaşamış bir ozandır.

Aşık Veysel Şatıroğlu (1894 - 1973), 1894'te Sivas'ın Şarkışla ilçesine bağlı Sivrialan köyünde dünyaya gelmiştir.

Veysel doğduğunda çiçek hastalığı salgın haldeydi ve iki kız kardeşini bu hastalık yüzünden kaybetmişti Veysel.

7 yaşına geldiğinde kendisi de çiçek hastalığı yüzünden sol gözünü ve talihsiz bir kaza sonucu da sağ gözünü kaybeder.

Gözleri ama olur ama gönül gözü açılır Veysel'in!

Bu talihsizliği şöyle dile getiriyor; “Çiçeğe yatmadan evvel anam güzel bir entari dikmişti. Onu giyerek beni çok seven Muhsine kadına göstermeye gitmiştim. Beni sevdi. O gün çamurlu bir gündü, eve dönerken ayağım kayarak düştüm. Bir daha kalkamadım. Çiçeğe yakalanmıştım… Çiçek zorlu geldi. Sol gözüme çiçek beyi çıktı. Sağ gözüme de, solun zorundan olacak,perde indi. O gün bu gündür dünya başıma zindan.”

Bu düşmeden sonra Veysel’in belleğine bir de renk işler: Kırmızı. Düşerken büyük bir olasılıkla elinde sıyrık oluyor, kanıyor. Bunu eşi Gülizar Ana şöyle anlatıyor: “Bilinmez değilsin, renklerden yalnız kırmızıyı hatırladı. Gözleri gönlüne çevrilmeden önce, yani çiçek hastalığına yakalanmadan önce düşmüştü. Kan görmüştü. Kanın rengini hatırlardı yalnız. Kırmızıyı... Yeşili de elleriyle bulur ve severdi.”

Bununla da kalmaz talihsizliği Veysel'in.

Aslında sağ gözünün görme şansı varmış… Ne var ki, olumsuzluklar yakasını bırakmamış Veysel’in.

Bir gün inek sağarken babası yanına gelmiş. Veysel ansızın dönüverince; babasının elinde bulunan bir değneğin ucu öteki gözüne girivermiş. O göz de akıp gitmiş böylece.

Bir gün babası oyalanması için Veysel'e bir saz alır oyuncak niyetine. Saz çalmayı öğrenince başka ozanların türkülerini çalar ve1933 yılında tanıştığı Ahmet Kutsi Tecer'in teşvik etmesiyle kendi sözlerini yazıp söylemeye başlar.

Ardından dökülür sözler, tıngırdar sazı her daim. Namı yayılır ülkenin her yanına. Adını duymayan kalmaz, sesini de..

Biz onu verdiği büyük ve değerli öğütlerle sevdik, o bize aslında dünyanın en güzel mirasını bıraktı. Anlaşılması dileğiyle.