Herkes tarafından dışlanıyorum ne yapmam lazım?

Aynı şeyi ben 7. Sınıfın başından beri yaşıyorum. Benim 5. Sınıfta ilk tanıştığım bir arkadaşım vardı, sadece onunla takılıyordum. Daha sonra bizim sınıftan olan ancak hiç arkadaş olarak takilmadigimiz bir kız da grubumuza girdi bir şekilde ancak o kızın zaten bir arkadas grubu vardı. Biz de dışlamamak için bir şey demedik ve üçlü bir grup olduk. Hatta birkaç kez dışarıda buluştuğumuz da olmuştu. Fakat 7. sınıfın başında ilk tanıştığım arkadaşım okuldan ayrıldı diğeri ise sebepsiz yere bana küstü galiba. Hani psikolojide hayaletleme (ghosting) denen bir terim var ya işte öyle oldu. Ayrıca bizim sınıfta başka bir kızla takılmaya başladım. Fakat bir süre sonra o da beni bırakıp sınıftaki tiktokcu kızlara katıldı. Sonra üçü birleşip arkamdan dedikodumu yapmaya başladılar. Hatta benim duymam için özelikle arkamda fisildastilar. Ama ben onlara istedikleri tepkiyi vermedim. Daha sonra benim de sınıfta yalnız kalmamak için arkadaş bulmam gerekiyordu o yüzden daha önce pek takilmadigim kizlarla arkadaş oldum. 1-2 ay böyle gitti ve bir süre sonra sevgilim oldu. Ben de onları biraz ihmal ettim ama hala takılıyorduk. Sonra birdenbire benden sogudular galiba benimle konuşmamaya başladılar. Ben de sevgilimin dahil olduğu arkadaş grubuna katıldım. Ve katilmamdan birkaç hafta geçtikten sonra gruptaki iki kız bana ve sevgilime çok soğuk davranmaya başladılar. Biz bir anlam vermemiştik hatta bir sorun olup olmadığını sorduk ama ikisi de hayır dedi. O gün okulun bitmesine birkaç ders kala bana artık sınıfımıza yabancı almıyoruz diyerek sınıftan attı. Ondan bir önceki gece de discorddan bana onlarin arkadaş grubuna sadece sevgilim orada olduğu için girdiğimi söyledi, yoksa girmezmisim. Sanki ben onun arkadaşı değilmişim gibi. Ben de buna çok kırıldım ve onlara nasıl davranacağımi da bilmiyordum. Yani hesaplayın beni tam olarak 8 kişi bilerek isteyerek sattı ve beni üzmeye çalıştı. 3 kişi de arkamdan dedikodimu yapıp beni üzmeye çalışıyor. Ve henüz 7. sınıfım. Artık dislanmaktan bıktım ve insanlara güvenim azaldı. Ama bana neden böyle davrandıklarını biliyorum. Kıskançlık. Çoğu dislanmankn nedeni bu zaten. Beni kiskaniyorlar çünkü notlarım çok yüksek, herşeyde birinciyim. Övünmek gibi olmasın ama İspanyol güzeli gibiyim, herkesin istediği esmer tene ve kıvırcık saçlara sahibim. Gizli bir sevgilim var ki bu ortaokulda çok daha havalı olarak görülüyor (özellikle gizlemiyorum) Kendime güvenim var ve biraz egom da var ki çok olmadığı sürece her şey iyidir. Ancak ozguvenim olsa bile ciddi güven sorunlarım var. Keşke beni o dışlayan ve üzen pislikler bunu okusa belki beyinlerindeki empati kısmı bir işe yarar.

Merhaba ben şu an 31 yaşındayım. İnan bana yazdıklarında kendi ergenliğimi ve çocukluğumu gördüm. Ortaokul yıllarımı hatırlamak bile istemiyorum. Bir talihsizlik sonucu okulda adımı çıkardılar tüm okul beni konuşuyordu. Eşcinsel diye parmakla gösteriliyordum. Hiçkimse beni yanında istemiyordu. Hep uzaklaştırıyorlardı çünkü onunla gezersek bizi de dışlarlar biz de kötü oluruz mantığı vardı özünde. Halbuki okulda neler neler oluyordu bilinmeyen duyulmayan. Bir defa kadınsan her yaşta kadın olmak zor. Çocuklukta da ergenlikte de yetişkinlikte de bu böyle. İnan bana senin yaptığın hataları bende yaptım. Kendimi sevdirmeye çalıştım değiştirmeye çalıştım. Aman beni dışlamasınlar sevsinler diye kendimi yırttım adeta. Ama hiçbir şeye değmediğini gördüm. Bir defa kendine güvenin yoksa ve sen kendini sevmiyorsan kimse seni sevmez. Bunu bilir bunu söylerim. Ve ne yazık ki bende özgüvenli bir çocuk olarak yetiştirilmedim. Sorunlu bir ailede büyüdüm. Evde bir de ailesel sorunlarla uğraşıyordum. Bir kız grubu vardı beni aralarına alsınlar diye o kadar uğraştım ama umurları olmadı. Sürekli eleştiriye maruz kaldım. Yok sen salak salak hareketler yapıyorsun insanı sıkıyorsun bilmemne. Her şeye ağlıyorsun bir de. Ağlayan çocuk her zaman aciz görülür. Güçsüz görülür. Ama alakası yok. Ve ne komik ki beni dışlayan herkes özünde çok iyi niyetli olduğumu söylüyordu. Fakat beni itmek için de hep bahaneleri vardı. Adım çıkmıştı bir kere. O yıllardan beri de kendimden nefret ettim. Kendime olmayan güvenim iyice geri gitti. Lise hayatım daha düzgündü evet bir arkadaş grubumda vardı. Ama hep insan kaybetmekten korktum. Biriyle sorun yaşayınca sorun mutlaka bendedir ben suçluyum hissine kapıldım. O yüzden adeta ergenlik sürecimi başkaları için yaşayarak geçirdim. Kendimden çok ödün verdim. 20 yaşına geldiğimde öyle bir deneyim yaşadım ki o deneyimden sonra kendi değerimi anlamayı ve kendi isteklerimi ön planda tutarak yaşamam gerektiğini fark ettim. Şimdi geniş bir arkadaş çevrem var. Liseden görüştüğüm sadece bir arkadaşım var ve adeta dost gibi. Üniversite grubumla hala görüşüyorum. Yeni arkadaşlarda ediniyorum. Ama ortaokul yıllarında yaşadığım o travma bugünüme kadar geldi. 28 yaşında psikoloğa giderek çözümledim. Beni üenlerle yaralayanlarla yüzleştim. Hepsini sosyal medyadan bulup içimi döktüm. Ve inanır mısın özür mesajları aldım. Diyeceğim o ki kaç yaşında olursan ol kendi değerini bil kendine inan sana senden başkası yardım edemez. Kimseye ihtiyacın yok. Bak babamı kaybettiğimde de yanımda kimse yoktu benim. Eğer bu dünyaya geldiysen yaşamak için mutlaka bir nedenin vardır. Hayatta amacın olsun ona odaklan. Her şeyi geride bırak ve destek alarak çözümlemeye bak derim

Benimde dedem öldüğünden beri hayat üstüme yıkıldı yeni okul, yeni okuldaki tipler, bugünde saat iki gibi arkadaşıma gittim akşama doğru başka bir arkadaşı geldi ilkine a diğerine b diyelim voleybol oynuyorlardı ben istemiyordum sonra b geldi dedi ki ben hep görüşemiyorum a ile voleybolda oynamıyorsun boş boş oturuyorsun tamam katılayim dedim katıldım ikiside yüz vermedi sonra avm ye gideceklerdi bende ikisine de aynı anda bende geleyim mi diye sordum hayır dediler sonra b seninle gitmiş zaten dedi a da aynen gittim seninle onunlada gideyim falan dedi bende eve gidip 3 saat boyunca kendimden nefret ede ede ağladım bütün ilişkilerimi düşündüm zaten kız işe baya yakındık en çok ona üzüldüm bu dün oldu ben çok üzgünüm b bir de şey diyordu yüzünde kötü, dışlayan biri olmak istemem çünkü bende çok yaşadım dedi ama hiç yaşamamış be ilkokuldan beri hem zorbalık hemde dışlanma görüyorum ben ilkokuldayken hep bana kıllı bacak, asosyal galan dediler bunlar dün oldu biriyle konuşmaya ihtiyacım var ama kimsem yok

belki senbirazdaha ayrıntıya girersen yardım edebilirim , kimse kimseye bir şey yapmadıkca dışlamaz ki illa bir şey olmalı sedn onlarla hiç konuşmayı denedin mi negatifmi düşünürsün hep , onlar seninle nasılk onuşurlar bide sırf birisi senin adını unuttu diye nasıl hemen insanlar çok acımasız dersin , insanalr sana kötü davrandıgında silgini isteyip sonra sana vermeyince hemen bilerek yaptı , beni sinirlendirmeye çalışıyor diye düşünüyorsan eger dar görüşlüsündür , belki unutmuştur belki bir şey olmuştur diye daha pozitif açıyla bakmayı dene inan çok yardımı dokunaca sana onlar karşısında surat mı asıyorsun acab birazda ayrıntılı anlatmayı denesen

Belki çok soğuk ve yabani davranıyorsundur. Senle konuşmaya gelen insana tokat gibi cevaplar veriyorsundur. Ya da daha ilk günden hemen samimi olmaya çalışıyorsundur ters tepiyordur. Belkide erkeklerin fazla ilgisini çektiğin için seni sevmiyorlardır diğer kızlar. Bunun milyon tane nedeni olabilir? Sadece kendin ol senle konuşanla sıcak kanlı konuş konuşmayanla da o kadar samimi olma.

Daha 6. Sınıfım beni bile dışlıyolar naparsam yapıyım yaranamıyorum ama kendime bir hedef belirledim onlar beni istemiyosa yanlarında bile durmam ama dönüşüm çok güzel olucak hayvan gibi ders çalışıp sınıftaki yerimi belirledim artık onlar beni değil ben onları istemiyorum yanıma gelip bişey sormaya yüzleri yok sende çok çalış sen üzüleceğine onlar senin peşinden koşsun daha iyi kendine gel düzgün konuş giyimine kuşamına dikkat et fazla konuşma bin düşün bir konuş mantıklı hareket et dedikodu yapma kimsenin arkasından laf etme onlar fazla havalı değil onlar kötü sen çok iyisin işte tek sorun burda bırak ya köpek gibi geşinden koşmazlarsa bir süre sonra bende ne olıyım

biz aynı kaderi paylaşıyoruz herkes beni görmemezlikten geliyor kendini büyük görüyor her zaman haklı çıkmaya çalışıyor ve eskiden beri sadece notları dşük kişilerle iyi anlaşıyorum hala öyle ama benim notlarım çok iyi mesela 100 90 felan her neyse erkeklerle anlaşıyorum ve kız arkadaşlarım beni erkek gibi gördüğünü ezik ve notlarım düşük olarak görüyorar yıllardır acı çektimtim bıktım bu insanlardan kimse beni anlamıyor bu devir çok değişti zaten TEK BEN Mİ BÖYLE DÜŞÜNÜYORUM YAZIN.

Bende aynı senin gibiyim ne bir arkadasım oldu ne bişey kendi öz ailem bile dışladı insanın gücüne gidiyo çözümü ne biliyo musun kendini değiştirip cekil bir köşeye onlar senin ayağına gelince sende onları dışla ve mükemmel ol kendine güven dün seni ezenleri bugün sen ez sana zarar veren insanlara dişini göster biz iyiler bu devirde yerine göre adamına göre iyi olmak zorundayız yoksa çok üzülürsün bunu unutma

Bende şu aralar gerek evde gerek okulda olsun dışlanıyorum. Arkadaşlarım bana küfrederek yanlarından uzaklaştırıyorlar. Kendime baktığımda ise bir şey yapmadığımı farkediyorum. Genelde derslerde sessiz, çalışkan ve dersi dinleyen bir öğrenciyim. Bizim okulda herkes kol kola gezer. Bende arkadaşlarımın yanına gidip kol kola girdiğimde beni en sona atıyorlar ve benimle kol kola girmiyorlar. Tek sorun bu değil. Geçen yıl ben B sınıfındaydım bu yıl A sınıfındayım. Eski arkadaşlarım bile benle konuşmuyorum. Artık içimi rehberlik öğretmenine dökeceğim sanırım. Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Çirkinlikle ne ilgisi var? Sanırım sen bir kaç hata yaptın ve bize anlatmıyorsun.Kimse durup dururken kimseyi dışlamaz.Yada psikolojin bozuk olduğu için kendi kuruntuların olabilir bunlar.Şurayı anlamadım açıktan lise okuyorsun ve sınıfından memnun değilsin?Bağlantıyı kuramadım.